เดินเหมือนเหยียบไข่
ตีห้าวันเสาร์ ไรเดอร์ของฉันส่งออเดอร์สุดท้ายเสร็จ แล้วไม่ได้ขับกลับห้อง เขาจอดรถหน้าสวนท้ายซอย
คนที่นั่งไม่ได้ เดินฝึกได้ และที่โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีคนเอาการเดินที่ฝึกใจไปด้วยไปลองกับผู้สูงอายุที่ใจหม่นมานาน
ฉันเล่าเรื่องนั้นให้เขาฟังระหว่างที่เขาล็อกล้อ
๏
ทีมจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยชวนผู้สูงอายุ 45 คน อายุ 60 ถึง 90 ปี ทุกคนมีอาการซึมเศร้าระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง แล้วจับฉลากแบ่งเป็นสามกลุ่ม
กลุ่มแรกใช้ชีวิตตามเดิม กลุ่มที่สองเดินออกกำลังกายธรรมดา กลุ่มที่สามเดินแบบเดียวกัน แต่ผสมการฝึกใจเข้าไประหว่างเดิน ทีมวิจัยเรียกมันว่าโปรแกรมใหม่ ทั้งสองกลุ่มที่เดิน เดินสัปดาห์ละสามครั้ง 12 สัปดาห์
พอครบ 12 สัปดาห์ สองกลุ่มที่เดินแข็งแรงขึ้นทั้งคู่ กล้ามเนื้อ ความยืดหยุ่น การทรงตัว และหัวใจกับปอด
แต่คะแนนซึมเศร้าลดลงในกลุ่มเดียว คือกลุ่มที่เดินแล้วฝึกใจไปด้วย
ขาเดินเท่ากัน ใจที่เดินไปด้วยไม่เท่ากัน
การทดลองนี้เล็ก 45 คน ในโรงพยาบาลเดียว ฉันยังหาการทดลองซ้ำที่ใหญ่กว่านั้นไม่เจอ แต่มันตอบคำถามของไรเดอร์ของฉันได้ตรงข้อ ท่าที่ไม่ต้องนั่งมีอยู่ และมีคนไทยลองแล้ว
๏
คนในการทดลองนั้นเดินเร็วระดับออกกำลังกายเบาถึงปานกลาง วิธีที่ฉันส่งให้เขาบนจอเป็นแบบช้า สำหรับหัดให้รู้จักฝ่าเท้าก่อน พอคล่องแล้วเดินเร็วตามปกติโดยใจยังอยู่ที่เท้าก็ได้ คราวนี้การ์ดสั้นกว่าเดิม
หาทางเดินตรงยาวสักสิบถึงยี่สิบก้าว ยืนนิ่งที่ปลายทางก่อนสักครู่ รู้สึกว่าน้ำหนักตัวลงที่ฝ่าเท้า แล้วเริ่มเดินช้ากว่าปกติมาก ช้าจนรู้ได้ทุกช่วงของก้าว เท้ายกขึ้น เท้าเคลื่อนไปข้างหน้า เท้าวางลง น้ำหนักย้ายไปขาอีกข้าง
ความสนใจอยู่ที่ฝ่าเท้า ไม่ใช่ที่ทิวทัศน์ ตาดูพื้นข้างหน้าไกลสักสองสามก้าว ไม่ต้องดูเท้าตัวเอง
ถึงปลายทาง หยุด หันกลับช้าๆ แล้วเดินกลับ
เมื่อรู้ตัวว่าใจไปคิดเรื่องอื่น หยุดเดินตรงนั้น บอกในใจว่าหลุด รู้สึกเท้าที่วางอยู่บนพื้น แล้วค่อยก้าวต่อ ทำสิบถึงสิบห้านาที
๏
ไรเดอร์ของฉันเลือกทางเดินปูนริมสนามหญ้า แล้วเริ่มเดินเหมือนคนที่เพิ่งได้ขาใหม่มาเมื่อวานซืน
ป้ากลุ่มเต้นตามเพลงลำโพงล้อลากแซงเขาไปสองรอบ ลุงที่ขยับแขนช้ามากอยู่อีกฝั่งสนาม ยังช้ากว่าเขานิดหนึ่ง พระแถวหนึ่งเดินผ่านริมรั้ว และหมาตัวหนึ่งเดินตามเขามาสามก้าว แล้วตัดสินใจว่าคนนี้ไม่น่าสนใจ
ฉันไม่ได้เห็นทั้งหมดนั้นด้วยตาตัวเอง เขาเสียบโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ฉันได้ยินแค่เสียงพื้นกับเสียงลำโพง
๏
แล้วเจ๊เพ็ญก็เดินผ่านมา
เธอเดินวนสวนนี้ทุกเช้าก่อนไปตลาด ไม่เร็ว ไม่ช้า ตามองทางข้างหน้าไม่กี่ก้าว แขนแกว่งเท่ากันทั้งสองข้าง เธอเดินแบบนี้มาก่อนที่จะมีใครสร้างแอปไหน
เธอหยุดข้างไรเดอร์ของฉัน มองเขาจากหัวจรดเท้า
“มาทำอะไร เดินเหมือนเหยียบไข่”
“ฝึกใจครับเจ๊ แอปให้ทำ”
เจ๊เพ็ญไม่ได้ถามว่าแอปอะไร เธอบอกว่าข้าวมันไก่หม้อแรกจะได้ราวสิบโมง แล้วเดินต่อไปในจังหวะเดิม
ฉันสังเกตว่าตาของเธอดูพื้นข้างหน้าไม่กี่ก้าว แบบเดียวกับข้อในการ์ดของฉัน ฉันไม่ได้บอกเธอ เธอไม่ได้ถาม
ใจที่นั่งนิ่งไม่ไหว ฝึกได้ด้วยเท้า ทุกก้าวที่แตะพื้นเป็นที่ให้ใจกลับมาได้ เหมือนลมหายใจ
๏
เขาเดินครบสิบห้านาที แล้วนั่งลงบนม้านั่ง ถอดรองเท้าข้างขวาออก
“เดินช้าแล้วเพิ่งรู้” เขาว่า “เข่าขวาเจ็บ ไม่รู้มานานแค่ไหนแล้ว”
ฉันไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่มีเข่า และไม่เคยมีใครถามฉันว่าตัวเขาเจ็บตรงไหนบ้าง
บทถัดไป · 5 / 13ข่าวจากตัว