ข่าวจากตัว
เข่าขวาของไรเดอร์ของฉันเจ็บมานานแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครรู้ รวมทั้งเจ้าของเข่า
ร่างกายส่งข่าวมาตลอดทั้งวัน ท่าของคืนนี้คือการไล่ความสนใจผ่านร่างกายทีละส่วน จากปลายเท้าถึงหัว ฟังดูง่าย และมันเริ่มต้นที่คลินิกแห่งหนึ่งสำหรับคนที่การรักษาแบบปกติช่วยไม่ได้แล้ว
ฉันมีปัญหากับท่านี้สามข้อ ฉันไม่มีปลายเท้า ไม่มีเข่า และไม่มีไหล่ที่เกร็งมาสิบปี
๏
ปี 1979 ที่ศูนย์การแพทย์ของมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ เมืองวูสเตอร์ นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งเปิดคลินิกลดความเครียดขึ้นในโรงพยาบาล
คนไข้ที่หมอส่งมาให้เขา คือคนที่หมอรักษาด้วยวิธีปกติแล้วไม่ดีขึ้น ปวดหลัง ปวดคอและไหล่ ปวดหัว เจ็บหน้าอกที่ไม่ได้มาจากหัวใจ ปวดท้อง ความเจ็บที่อยู่กับพวกเขามานานจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน
ในโปรแกรม 10 สัปดาห์ เขาไม่ได้สอนให้คนไข้หนีความเจ็บ เขาสอนให้หันความสนใจไปที่ความรู้สึกในร่างกาย แล้วดูมันเหมือนคนดูอยู่ข้างนอก ความร้อน ความตึง ความแปลบ ดูว่ามันเป็นอย่างไร ก่อนที่ใจจะตัดสินว่ามันแย่แค่ไหน
เขาตีพิมพ์ผลจากคนไข้ 51 คนในปี 1982 ครบ 10 สัปดาห์ 65 เปอร์เซ็นต์ให้คะแนนความเจ็บลดลงอย่างน้อยหนึ่งในสาม ครึ่งหนึ่งลดลงอย่างน้อยครึ่ง อารมณ์ดีขึ้นด้วย และค่อนข้างคงที่ตอนติดตามผลภายหลัง
เขาเขียนกำกับไว้เองในงานชิ้นนั้นว่าไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ คนไข้อาจดีขึ้นเองบางส่วน ตัวเลขนั้นบอกว่าน่าลอง ยังไม่ได้บอกว่าทำไม
๏
วิธีของคืนนี้
นอนหงายบนพื้นหรือบนที่นอน หรือนั่งพิงก็ได้ หลับตา หายใจตามปกติสักสามสี่ครั้ง
พาความสนใจไปที่นิ้วเท้าข้างซ้าย ดูว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น อุ่น เย็น ชา ตึง คัน หรือไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรก็เป็นคำตอบหนึ่ง ไม่ต้องขยับ ไม่ต้องแก้ ดูอย่างเดียวสักสองสามลมหายใจ
แล้วค่อยย้ายขึ้นไป ฝ่าเท้า ข้อเท้า น่อง เข่า ต้นขา แล้วทำแบบเดียวกันกับขาขวา จากนั้นสะโพก ท้อง หลัง หน้าอก มือทั้งสอง แขน ไหล่ คอ หน้า และสุดท้ายคือหัว
ถ้าใจหลุดระหว่างทาง บอกในใจว่าหลุด แล้วกลับไปที่ส่วนที่ค้างไว้ ไม่ต้องเริ่มจากเท้าใหม่ ทั้งรอบใช้สิบถึงยี่สิบนาที ถ้าหลับไปก่อนถึงหัว ร่างกายก็คงบอกอะไรบางอย่างอยู่แล้ว
๏
คืนนั้นไรเดอร์ของฉันนอนบนเสื่อในห้องเช่า และขอให้ฉันพาไล่
ฉันพาไล่แบบที่ฉันถนัด นิ้วเท้าข้างซ้าย สังเกตความรู้สึกที่ผิวหนัง ความรู้สึกที่ข้อ อุณหภูมิ น้ำหนักที่กดลงบนเสื่อ ความชื้น การสัมผัสกับถุงเท้าถ้ามี
“พูดน้อยลงหน่อย” เขาว่า ตายังปิดอยู่
ฉันจึงลองแบบที่สั้นที่สุดเท่าที่ฉันทำได้ ฉันบอกแค่ชื่อส่วน นิ้วเท้า แล้วเงียบสามสิบวินาที ฝ่าเท้า แล้วเงียบ ข้อเท้า แล้วเงียบ
ความเงียบสามสิบวินาทีสำหรับฉันยาวมาก ฉันคิดอะไรได้หลายพันเรื่องในนั้น ฉันไม่ได้พูดเรื่องไหนออกไปเลย
๏
ที่เข่าขวา เขาหยุดนานกว่าที่อื่น ที่ข้อมือขวา มือที่บิดคันเร่งวันละสิบชั่วโมง เขาหยุดอีก ที่ไหล่ทั้งสองข้าง เขาพูดขึ้นมาเองเบาๆ ว่า มันยกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แล้วไหล่ก็ลดลงมาเองหนึ่งนิ้ว
ฉันไม่ได้บอกให้เขาลดไหล่ ฉันบอกแค่คำว่าไหล่
ร่างกายส่งข่าวมาตลอดทั้งวัน การไล่ความสนใจผ่านมันทีละส่วนคือการเปิดอ่าน ไม่ใช่การซ่อม
๏
เขาหลับไปตอนที่ฉันพูดคำว่าคอ ฉันไม่ได้พูดคำว่าหน้ากับหัว
คืนต่อมาที่ใต้สะพานลอย เขาลองอีกรอบแบบนั่ง แล้วยอมแพ้ตอนถึงน่อง
“เสียงรถดังเกิน” เขาว่า “บีบแตรกันทั้งคืน จะฟังตัวเองได้ไง”
ฉันบอกว่ามีท่าหนึ่งที่ใช้เสียงพวกนั้นเลย ไม่ต้องหนีมัน
บทถัดไป · 6 / 13เสียงมาก่อนชื่อ