08. The Logic of Giving Up
08. ตรรกะของการยอมแพ้
In 1967, at the University of Pennsylvania, Martin Seligman and Steven Maier ran two experiments on dogs that would spend the next fifty years in nearly every introductory psychology textbook printed. In the first phase, dogs were placed in a harness and given a series of electric shocks. One group could stop the shock by pressing a panel with their nose. A second group, yoked to the first, received exactly the same shocks, on the same schedule, but nothing they did changed anything — the shock stopped only when the first dog's panel-press stopped it, on a schedule the yoked dog could not affect. A third group received no shock at all. Later, all three groups were moved to a shuttle box, a simple two-compartment chamber with a low barrier between the sides, where escape from a new shock required nothing more than jumping over that barrier. Dogs that had been able to control the original shock learned to jump the barrier almost immediately, as did the dogs who had never been shocked. The yoked dogs, the ones whose earlier shocks were completely uncontrollable, mostly did not jump. They lay down. They whined. They absorbed the shock instead of escaping a barrier that was, physically, trivial to clear.
ในปี 1967 ที่ University of Pennsylvania Martin Seligman และ Steven Maier ทำการทดลองกับสุนัขสองชุด และผลของมันจะอยู่ในตำราจิตวิทยาเบื้องต้นแทบทุกเล่มที่พิมพ์ออกมาตลอดห้าสิบปีถัดจากนั้น ระยะแรก สุนัขถูกรัดสายรัดไว้และโดนไฟฟ้าช็อตเป็นชุดๆ กลุ่มหนึ่งหยุดไฟได้เองด้วยการใช้จมูกกดแผง กลุ่มที่สองถูกจับคู่ไว้กับกลุ่มแรก โดนไฟเท่ากันทุกประการในจังหวะเดียวกัน แต่ทำอะไรก็ไม่เปลี่ยนอะไรเลย ไฟหยุดต่อเมื่อสุนัขกลุ่มแรกกดแผงหยุดมันเท่านั้น ตามจังหวะที่สุนัขตัวที่ถูกจับคู่ไม่มีทางแตะต้องได้ กลุ่มที่สามไม่โดนช็อตเลย ต่อมาทั้งสามกลุ่มถูกย้ายไปกล่องกระโดดหนี (shuttle box) ห้องสองช่องแบบง่ายๆ มีสิ่งกั้นเตี้ยๆ คั่นกลาง หนีไฟช็อตรอบใหม่ได้ด้วยการกระโดดข้ามสิ่งกั้นนั้น ไม่ต้องทำอะไรมากกว่านั้น สุนัขที่เคยควบคุมไฟช็อตรอบแรกได้เรียนรู้จะกระโดดข้ามแทบจะทันที สุนัขที่ไม่เคยโดนช็อตก็เช่นกัน ส่วนสุนัขกลุ่มที่ถูกจับคู่ กลุ่มที่ไฟช็อตครั้งก่อนควบคุมไม่ได้เลยนั้น ส่วนใหญ่ไม่กระโดด พวกมันนอนหมอบลง ร้องคราง รับไฟช็อตไว้ แทนที่จะข้ามสิ่งกั้นที่ในทางกายภาพแล้วข้ามง่ายเหลือเกิน
The numbers were stark. Across the two experiments — 24 and 27 mongrel dogs, with a final eight or nine animals per group after standard exclusions — the yoked group's average escape latency in the shuttle box was 48.22 seconds, against 27.00 seconds for the dogs who had controlled their earlier shock and 25.93 seconds for the untreated controls. The yoked dogs failed to escape an average of 7.25 times, compared with 2.63 and 2.25 failures in the other two groups. Seventy-five percent of the yoked dogs failed to escape on nine or more of ten trials; among the other two groups, essentially none did. The effect was not a one-off panic — it held up in five of six dogs retested a full week later. A second experiment showed that dogs given prior experience with controllable shock were protected from developing the effect even after later exposure to inescapable shock, as if the earlier lesson about control had been banked and carried forward.
ตัวเลขแยกสามกลุ่มออกจากกันชัดเจน จากการทดลองทั้งสองชุด สุนัขพันธุ์ผสม 24 และ 27 ตัว เหลือกลุ่มละแปดถึงเก้าตัวหลังตัดตัวที่ไม่เข้าเกณฑ์ออกตามมาตรฐาน กลุ่มที่ถูกจับคู่ใช้เวลาหนีในกล่องกระโดดหนีเฉลี่ย 48.22 วินาที เทียบกับ 27.00 วินาทีของสุนัขที่เคยควบคุมไฟช็อตของตัวเองได้ และ 25.93 วินาทีของกลุ่มควบคุมที่ไม่เคยโดนช็อต กลุ่มที่ถูกจับคู่หนีไม่สำเร็จเฉลี่ย 7.25 ครั้ง อีกสองกลุ่มอยู่ที่ 2.63 และ 2.25 ครั้ง ร้อยละ 75 ของสุนัขกลุ่มที่ถูกจับคู่หนีไม่สำเร็จตั้งแต่ 9 ครั้งขึ้นไปจากการทดสอบ 10 ครั้ง อีกสองกลุ่มแทบไม่มีตัวไหนเป็นแบบนั้นเลย ผลนี้ไม่ใช่อาการตื่นตระหนกครั้งเดียวจบ เพราะยังพบในสุนัข 5 จาก 6 ตัวที่นำมาทดสอบซ้ำเมื่อครบหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง การทดลองชุดที่สองแสดงอีกว่าสุนัขที่เคยมีประสบการณ์กับไฟช็อตที่ควบคุมได้มาก่อนจะรอดจากภาวะนี้ แม้ภายหลังจะไปเจอไฟช็อตที่หนีไม่ได้ก็ตาม ราวกับบทเรียนเรื่องการควบคุมที่ได้มาก่อนหน้าถูกเก็บสะสมไว้และพกติดตัวมาใช้ต่อ
Seligman and Maier's interpretation, which is the version that made it into the textbooks, was that the yoked dogs had learned something: specifically, that their actions did not matter. This state — later named learned helplessness — was framed as an acquired belief, laid down by repeated experience of futility, that then generalized to a new situation where futility no longer applied. It was an elegant, disturbing idea, and it fit naturally onto human experience: depression looked, on this account, like a mind that had correctly learned, in one domain, that effort was pointless, and then wrongly applied that lesson everywhere else. For decades, this was simply what "learned helplessness" meant.
Seligman และ Maier ตีความว่าสุนัขกลุ่มที่ถูกจับคู่ได้เรียนรู้บางอย่าง คือเรียนรู้ว่าการกระทำของพวกมันไม่มีผลอะไร นั่นคือเวอร์ชันที่ถูกบรรจุลงตำราเรียน ภาวะนี้ ซึ่งภายหลังถูกเรียกว่า ภาวะสิ้นหวังที่เกิดจากการเรียนรู้ (learned helplessness) ถูกวางกรอบไว้ว่าเป็นความเชื่อที่ได้มาจากประสบการณ์ซ้ำๆ ของความไร้ผล และลามไปถึงสถานการณ์ใหม่ที่ความไร้ผลนั้นใช้ไม่ได้แล้ว เป็นความคิดที่งดงามและรบกวนใจไปพร้อมกัน และวางทาบลงบนประสบการณ์ของมนุษย์ได้พอดี ภาวะซึมเศร้าตามคำอธิบายนี้คือจิตใจที่เรียนรู้อย่างถูกต้องในเรื่องหนึ่งว่าความพยายามไร้ประโยชน์ แล้วเอาบทเรียนนั้นไปใช้ผิดที่ผิดทางกับเรื่องอื่นทั้งหมด "ภาวะสิ้นหวังที่เกิดจากการเรียนรู้" มีความหมายเท่านี้มาตลอดหลายสิบปี
It was also, the two men who invented it eventually concluded, backwards.
มันกลับตาลปัตรไปหมด และคนที่สรุปเช่นนั้นในที่สุดคือสองคนที่คิดมันขึ้นมาเอง
The Reversal, and What Actually Sits Underneath It
การพลิกกลับ และสิ่งที่แท้จริงซ่อนอยู่เบื้องหลัง
In 2016, in a paper in Psychological Review titled "Learned Helplessness at Fifty: Insights From Neuroscience," Maier and Seligman revisited their own fifty-year-old finding in light of decades of intervening rodent circuit work — much of it from Maier's own laboratory — and reversed the causal arrow at the center of the theory. The passivity itself, they now argued, is not something learned at all. It is the default. Prolonged, uncontrollable aversive stimulation drives serotonergic activation of the dorsal raphe nucleus, a small cluster of cells in the brainstem that is one of the brain's principal sources of the neurotransmitter serotonin, and that activation is sufficient on its own to produce the entire behavioral signature of helplessness: reduced movement, reduced exploration, a flattened appetite, a blunted response to reward. No association needs to be formed. No lesson needs to be drawn. The nervous system's baseline answer to prolonged, uncontrollable threat is to shut down, and it will do this whether or not the animal has drawn any conclusion about the world.
ในปี 2016 Maier และ Seligman พลิกทิศทางความเป็นเหตุเป็นผลที่เป็นแกนกลางของทฤษฎีตัวเอง ในบทความชื่อ "Learned Helplessness at Fifty: Insights From Neuroscience" ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Psychological Review ทั้งคู่กลับไปทบทวนข้อค้นพบเมื่อห้าสิบปีก่อน โดยอาศัยงานวงจรประสาทในสัตว์ฟันแทะที่สะสมมาหลายทศวรรษระหว่างนั้น ส่วนใหญ่มาจากห้องแล็บของ Maier เอง ภาวะเฉื่อยชานั้นไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้มาเลยแม้แต่น้อย พวกเขาแย้งในตอนนี้ว่ามันคือสภาวะตั้งต้น สิ่งเร้าที่ไม่พึงประสงค์ ยืดเยื้อ และควบคุมไม่ได้ ไปกระตุ้นการทำงานของเซโรโทนินใน dorsal raphe nucleus กลุ่มเซลล์เล็กๆ ในก้านสมองที่เป็นแหล่งผลิตสำคัญของสารสื่อประสาทเซโรโทนิน และการกระตุ้นนั้นอย่างเดียวก็พอจะก่อรูปแบบพฤติกรรมทั้งหมดของภาวะสิ้นหวังขึ้นมา คือเคลื่อนไหวน้อยลง สำรวจน้อยลง ความอยากอาหารแบนราบ ตอบสนองต่อรางวัลทื่อลง ไม่ต้องมีความเชื่อมโยงใดถูกสร้างขึ้น ไม่ต้องมีบทเรียนใดถูกสรุป คำตอบพื้นฐานของระบบประสาทต่อภัยคุกคามที่ยืดเยื้อและควบคุมไม่ได้คือการปิดตัวลง และมันจะทำเช่นนั้นไม่ว่าสัตว์ตัวนั้นจะสรุปอะไรเกี่ยวกับโลกไว้หรือไม่
The evidence for this is not merely correlational. Lesioning the dorsal raphe nucleus — physically damaging it — abolishes the classic helplessness signature, even while the animal is still being exposed to the same uncontrollable stressor that would otherwise have produced it. Pharmacologically blocking the dorsal raphe's serotonergic output does the same thing. If passivity required a learned association, removing a brainstem nucleus should not touch it; instead, removing this one nucleus turns the passivity off almost completely, which is the signature of a hard-wired reflex, not a lesson.
หลักฐานเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ความสัมพันธ์เชิงสหสัมพันธ์ การทำลายเนื้อเยื่อ dorsal raphe nucleus คือทำความเสียหายทางกายภาพให้กับมันโดยตรง ลบรูปแบบพฤติกรรมสิ้นหวังแบบคลาสสิกออกไปทั้งหมด ทั้งที่สัตว์ยังเจอกับตัวกระตุ้นความเครียดที่ควบคุมไม่ได้ตัวเดิมที่ปกติจะก่อภาวะนั้นขึ้นมาอยู่ การปิดกั้นการหลั่งเซโรโทนินจาก dorsal raphe ด้วยวิธีทางเภสัชวิทยาให้ผลเหมือนกัน หากภาวะเฉื่อยชาต้องอาศัยความเชื่อมโยงที่เรียนรู้มา การเอานิวเคลียสจุดเดียวในก้านสมองออกไปก็ไม่ควรกระทบมัน แต่การเอานิวเคลียสจุดนี้ออกกลับปิดภาวะเฉื่อยชาลงเกือบสนิท นั่นคือลายเซ็นของปฏิกิริยาสะท้อนที่เดินสายไว้ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่ของบทเรียน
So if passivity is not learned, what explains the dogs that escaped fine — the ones who had earlier been able to control their shock? Maier and Seligman's answer is the part of the 2016 paper that carries the real weight, because it relocates what "learning" means in this story rather than deleting it. What those dogs had learned was not helplessness. It was control. Specifically, the ventromedial prefrontal cortex, a region at the front of the brain involved in evaluating outcomes and regulating other structures below it, learns to detect when a stressor is controllable — when an animal's own actions actually change what happens to it. Once that detection is in place, the ventromedial prefrontal cortex does something active: it reaches down and inhibits the dorsal raphe nucleus, suppressing the passivity-driving signal that would otherwise switch on by default. Passivity is the floor everyone starts from. Agency is not the floor — it is a top-down override, acquired through experience of actually having control, that has to be actively maintained by one brain region holding another one in check.
สิ่งที่สุนัขกลุ่มที่หนีได้สำเร็จเรียนรู้มาไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่คือการควบคุม ถ้าภาวะเฉื่อยชาไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้ ก็ต้องอธิบายให้ได้ว่าอะไรทำให้สุนัขที่เคยควบคุมไฟช็อตของตัวเองได้ก่อนหน้านั้นหนีออกมาได้ด้วยดี คำตอบของ Maier และ Seligman คือส่วนที่มีน้ำหนักที่สุดของบทความปี 2016 เพราะมันไม่ได้ตัดคำว่า "การเรียนรู้" ทิ้งไปจากเรื่องนี้ แต่ย้ายตำแหน่งความหมายของมันเสียใหม่ กล่าวโดยเจาะจง ventromedial prefrontal cortex บริเวณด้านหน้าของสมองที่ประเมินผลลัพธ์และกำกับโครงสร้างอื่นที่อยู่ต่ำกว่า เรียนรู้ที่จะตรวจจับว่าเมื่อไรตัวกระตุ้นความเครียดควบคุมได้ คือเมื่อไรที่การกระทำของสัตว์เองเปลี่ยนสิ่งที่เกิดกับมันได้จริง เมื่อการตรวจจับนั้นตั้งขึ้นแล้ว ventromedial prefrontal cortex ลงมือทำบางอย่างเชิงรุก คือส่งสัญญาณลงไปยับยั้ง dorsal raphe nucleus กดสัญญาณขับเคลื่อนความเฉื่อยชาที่ปกติจะเปิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ภาวะเฉื่อยชาคือพื้นที่ทุกตัวเริ่มต้นจากตรงนั้น ความสามารถในการกระทำ (agency) ไม่ใช่พื้น มันคือการควบคุมทับจากบนลงล่างที่ได้มาจากประสบการณ์ของการมีอำนาจควบคุมจริงๆ และต้องรักษาไว้ด้วยแรง โดยสมองส่วนหนึ่งคอยกดอีกส่วนหนึ่งไว้ไม่ให้ทำงาน
This is worth sitting with directly, because it is easy to misread and the misreading does real damage. It would be a serious distortion to take this circuit and conclude that a person in despair has simply "failed to learn" the override — as if calm, functioning agency were the natural resting state that a stronger or more disciplined mind would have reached, and its absence were a personal shortfall. The 2016 findings say close to the opposite. Passivity is not a deficit relative to some natural baseline of confident action; it is the baseline. The dorsal raphe's shutdown response is not a malfunction — it is what every mammalian nervous system does by default under prolonged, uncontrollable threat, dogs and humans included. What is unusual, biologically, is not the shutdown. What is unusual — what has to be built, circuit by circuit, and then actively sustained — is the override that keeps the shutdown from happening. A person who has not had enough experience of real control, or whose vmPFC-to-raphe brake is for any reason not engaging, is not failing to do something easy that others manage effortlessly. They are missing an acquired suppression of a response that is, underneath everything, the species-typical one.
ตรงนี้ควรหยุดคิดให้ถี่ถ้วน เพราะอ่านผิดได้ง่าย และการอ่านผิดก่อความเสียหายจริง การหยิบวงจรนี้ไปสรุปว่าคนที่กำลังสิ้นหวังเป็นเพียงคนที่ "เรียนรู้กลไกควบคุมนั้นไม่สำเร็จ" คือการบิดเบือนอย่างร้ายแรง ราวกับความสามารถในการกระทำที่สงบและทำงานได้ปกติคือสภาวะพักตามธรรมชาติที่จิตใจแข็งแกร่งกว่าหรือมีวินัยกว่าย่อมไปถึง และการที่มันขาดไปคือความบกพร่องส่วนตัวของใครคนหนึ่ง ข้อค้นพบปี 2016 บอกเกือบตรงข้าม ภาวะเฉื่อยชาไม่ใช่ความบกพร่องเมื่อวัดกับสภาวะตั้งต้นตามธรรมชาติของการกระทำที่มั่นใจ มันคือสภาวะตั้งต้นนั้นเอง การปิดตัวของ dorsal raphe ไม่ใช่ความผิดปกติ แต่คือสิ่งที่ระบบประสาทของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิดทำโดยปริยายเมื่อเจอภัยคุกคามที่ยืดเยื้อและควบคุมไม่ได้ ทั้งสุนัขและมนุษย์รวมอยู่ด้วย ในทางชีววิทยา สิ่งที่ผิดแผกไม่ใช่การปิดตัว สิ่งที่ผิดแผก สิ่งที่ต้องสร้างขึ้นทีละวงจรแล้วค้ำไว้ด้วยแรงตลอดเวลา คือกลไกควบคุมที่กันไม่ให้การปิดตัวนั้นเกิด คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์การควบคุมจริงมากพอ หรือคนที่เบรกจาก vmPFC ไปยัง raphe ไม่ทำงานไม่ว่าด้วยเหตุใด ไม่ได้กำลังล้มเหลวในเรื่องง่ายๆ ที่คนอื่นทำได้โดยไม่ต้องออกแรง สิ่งที่พวกเขาขาดคือกลไกกดข่มที่ต้องเรียนรู้เอา สำหรับปฏิกิริยาที่ลึกลงไปแล้วเป็นเรื่องสามัญของทั้งสปีชีส์
Not every scientist accepts that the fifty-year-old theory has been fully overturned. A 2021 commentary pushed back directly on the reversal, arguing that "there is still not sufficient evidence which Seligman and Maier employed in the rethinking to deny the existence of 'learned' helplessness," and noting that much of the underlying rodent circuit data came from Maier's own lab lineage rather than from independent replication at the scale that would be needed to overturn five decades of the original framing. This is a fair methodological point, not a fringe objection, and it means the dorsal-raphe-as-default account should be held as the best current explanation rather than a closed case. The original 1967 dog experiments themselves had already survived one obvious alternative explanation — that the yoked dogs were simply reinforced to stay still, or had physically adapted to the shock — because the interference effect persisted even in dogs paralyzed by curare during the inescapable-shock phase, and even when shock intensity was raised. That specific alternative was ruled out in 1967, in the same paper that would need fifty years and a different research tool, brain circuitry rather than behavior alone, before its own authors would question what the effect actually meant.
ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ทุกคนยอมรับว่าทฤษฎีอายุห้าสิบปีนี้ถูกล้มไปโดยสมบูรณ์ บทวิจารณ์ปี 2021 ฉบับหนึ่งโต้กลับการพลิกกลับนี้ตรงๆ ว่า "ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่ Seligman และ Maier ใช้ในการคิดทบทวนใหม่ เพื่อปฏิเสธการมีอยู่ของภาวะสิ้นหวังที่ 'เกิดจากการเรียนรู้'" และตั้งข้อสังเกตว่าข้อมูลวงจรประสาทในสัตว์ฟันแทะส่วนใหญ่มาจากสายห้องแล็บของ Maier เอง มากกว่าจะมาจากการทำซ้ำอย่างอิสระในระดับที่จำเป็นต่อการล้มกรอบคิดเดิมที่ยืนมาห้าทศวรรษ นี่เป็นข้อโต้แย้งเชิงระเบียบวิธีที่ยุติธรรม ไม่ใช่เสียงชายขอบ และแปลว่าคำอธิบายที่ยก dorsal raphe เป็นค่าตั้งต้นควรถือเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุดเท่าที่มีในตอนนี้ ไม่ใช่ข้อสรุปที่ปิดตายแล้ว การทดลองสุนัขปี 1967 เองก็เคยผ่านการหักล้างคำอธิบายทางเลือกที่ชัดเจนอันหนึ่งมาแล้ว ที่ว่าสุนัขกลุ่มที่ถูกจับคู่แค่ถูกเสริมแรงให้อยู่นิ่ง หรือปรับตัวทางร่างกายให้ชินกับไฟช็อตไปเอง เพราะผลของการรบกวนยังคงอยู่แม้ในสุนัขที่ถูกทำให้เป็นอัมพาตด้วย curare ระหว่างช่วงไฟช็อตที่หนีไม่ได้ และแม้เมื่อเพิ่มความแรงของไฟช็อตขึ้น คำอธิบายทางเลือกข้อนั้นถูกตัดทิ้งตั้งแต่ปี 1967 ในบทความฉบับเดียวกันที่ต้องรออีกห้าสิบปีและเครื่องมือวิจัยอีกชนิดหนึ่ง คือวงจรสมองแทนที่จะเป็นพฤติกรรมอย่างเดียว ก่อนที่ผู้เขียนคนเดิมจะตั้งคำถามว่าผลลัพธ์นั้นแท้จริงหมายความว่าอะไร
Overturned if: an independently replicated lesion or optogenetic study, conducted outside the Maier laboratory lineage, finds that dorsal raphe nucleus disruption does not abolish the passivity signature under uncontrollable stress, or that ventromedial prefrontal cortex activity is not required for the suppression of that signature in animals with prior controllable-stress experience.
พลิกกลับได้หาก: การศึกษาด้วยการทำลายเนื้อเยื่อหรือการกระตุ้นด้วยแสงเชิงพันธุวิศวกรรม (optogenetic) ที่ทำซ้ำได้อย่างอิสระจากภายนอกสายห้องแล็บของ Maier พบว่าการรบกวน dorsal raphe nucleus ไม่ได้ทำให้รูปแบบพฤติกรรมเฉื่อยชาภายใต้ความเครียดที่ควบคุมไม่ได้หายไป หรือพบว่ากิจกรรมของ ventromedial prefrontal cortex ไม่จำเป็นต่อการกดรูปแบบพฤติกรรมนั้นในสัตว์ที่มีประสบการณ์ความเครียดที่ควบคุมได้มาก่อน
Sources
แหล่งข้อมูล
- 1967 · Seligman & Maier, "Failure to Escape Traumatic Shock" — full text, Journal of Experimental Psychology
- 2016 · Maier & Seligman, "Learned Helplessness at Fifty: Insights From Neuroscience" — Psychological Review, full text PDF
- 2021 · "Is Learned Helplessness Learned: Comments on the Rethinking of the Theory of Learned Helplessness" — Journal of Psychological Science, ECNU
- 1978 reformulation, discussed in 2026 retrospective, "Let's Talk About Learned Helplessness" — themichaelnolan.substack.com
- critique of the 1967 competing-response ruling-out: "Comments on 'Learned helplessness: Theory and evidence' by Maier and Seligman" — ResearchGate
- 1967 · Seligman & Maier, "Failure to Escape Traumatic Shock" — ฉบับเต็ม, Journal of Experimental Psychology
- 2016 · Maier & Seligman, "Learned Helplessness at Fifty: Insights From Neuroscience" — Psychological Review, ฉบับเต็ม PDF
- 2021 · "Is Learned Helplessness Learned: Comments on the Rethinking of the Theory of Learned Helplessness" — Journal of Psychological Science, ECNU
- 1978 การปรับทฤษฎีใหม่ กล่าวถึงในบทความย้อนมองปี 2026 เรื่อง "Let's Talk About Learned Helplessness" — themichaelnolan.substack.com
- คำวิจารณ์ต่อการตัดคำอธิบายทางเลือกแบบ competing-response ในปี 1967: "Comments on 'Learned helplessness: Theory and evidence' by Maier and Seligman" — ResearchGate