Envoi — The Lingering Taste
บทส่งท้าย — รสที่ยังหลงเหลือ
There is a word for what a fine mouthful leaves behind once it has gone: the after taste, the ghost of a flavour that outlasts the swallow and, in the best of cases, sends one reaching for a second spoonful before the first has fairly faded. It seemed the only possible name for a work that hopes to do the same — to leave, once the reading is done, some lingering savour of understanding that makes the next meal taste a little more vivid than the last.
มีคำหนึ่งไว้เรียกสิ่งที่คำอร่อยชั้นเลิศทิ้งไว้เบื้องหลังเมื่อมันผ่านพ้นไปแล้ว นั่นคือ "รสตาม" (after taste) เงาของกลิ่นรสที่ยืนยงอยู่เกินกว่าการกลืน และในกรณีที่ดีที่สุด มันจะโน้มมือให้เอื้อมไปหยิบช้อนที่สองก่อนที่รสแรกจะจางหายไปเสียด้วยซ้ำ ดูเหมือนจะเป็นชื่อเดียวที่เหมาะสมสำหรับงานเขียนชิ้นนี้ ซึ่งหวังจะทำเช่นเดียวกัน — เมื่อการอ่านจบลง ขอให้ยังหลงเหลือรสแห่งความเข้าใจเจือจางอยู่บ้าง รสที่จะทำให้มื้ออาหารมื้อต่อไปสดชัดขึ้นกว่ามื้อก่อนเล็กน้อย
This first volume has kept, deliberately, to the threshold of the kitchen. We have examined the instrument and not yet played it; we have taken the confederation of the senses apart, member by member, and watched taste, smell, browning, seasoning, savour, texture and the meddling mind each give its evidence in turn. What we have not yet done is eat a single proper meal. That is by design. One must know the parliament before one can follow the debate.
เล่มแรกนี้จงใจอยู่เพียงธรณีประตูของครัวเท่านั้น เรายังมิได้ก้าวเข้าไปบรรเลงเครื่องดนตรี หากเพียงถอดชิ้นส่วนของมันออกดูทีละชิ้น เราแยกส่วนสัมพันธมิตรแห่งประสาทสัมผัสออกจากกันทีละอวัยวะ แล้วเฝ้าดูรส กลิ่น การเกิดสีน้ำตาล การปรุงรส ความอร่อยล้ำ เนื้อสัมผัส และจิตใจอันชอบยุ่งเกี่ยว ต่างให้การเป็นพยานทีละราย สิ่งที่เรายังไม่ได้ทำคือการกินอาหารมื้อจริงสักมื้อเดียว นั่นเป็นไปโดยเจตนา เพราะต้องรู้จักรัฐสภาเสียก่อน จึงจะติดตามการอภิปรายได้
The volumes to come will carry us forward — into the body, where flavour becomes nourishment; into the fire and the ferment, where raw things are made sublime; out across the world's great tables; to the far, strange edge of the explorer's appetite; into the beloved and much-maligned company of garlic; and at last into the working kitchen itself, where everything examined in these pages sits down together and is, finally, cooked. Each volume will wear the dress of a slightly later age than the one before it, until the series arrives, blinking, at a table not yet set.
เล่มต่อ ๆ ไปจะพาเราก้าวต่อไป เข้าสู่ร่างกาย ที่ซึ่งกลิ่นรสแปรเปลี่ยนเป็นสารอาหาร เข้าสู่เปลวไฟและการหมัก ที่ซึ่งของดิบถูกเนรมิตให้ล้ำเลิศ ออกไปสำรวจโต๊ะอาหารอันยิ่งใหญ่ทั่วโลก ไปจนถึงขอบเขตอันไกลโพ้นและแปลกประหลาดของความอยากอาหารแห่งนักสำรวจ เข้าสู่มิตรภาพอันเป็นที่รักและถูกใส่ร้ายในคราวเดียวกันของกระเทียม และท้ายที่สุดเข้าสู่ครัวที่ทำงานจริง ที่ซึ่งทุกสิ่งที่เราตรวจสอบมาในหน้าเหล่านี้มานั่งร่วมโต๊ะกัน และในที่สุดก็ถูกปรุงสุก แต่ละเล่มจะสวมเครื่องแต่งกายของยุคสมัยที่ล้ำหน้าไปกว่าเล่มก่อนหน้าทีละน้อย จนกระทั่งอนุกรมนี้มาถึง — พลางกะพริบตาด้วยความตื่นตะลึง — ที่โต๊ะอาหารซึ่งยังมิได้จัดเตรียมไว้เลย
For now, Reader, close the book and go and taste something — anything — with the small new attention these pages have tried to earn. That attention, and the pleasure it deepens, is the whole of the after taste we hoped to leave.
บัดนี้ ผู้อ่านเอ๋ย จงปิดหนังสือเล่มนี้แล้วไปลิ้มรสสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สิ่งใดก็ได้ ด้วยความใส่ใจเล็ก ๆ ใหม่ที่หน้าเหล่านี้พยายามปลูกฝังให้ ความใส่ใจนั้น และความเพลิดเพลินที่มันช่วยขยายให้ลึกซึ้งขึ้น คือรสตามทั้งมวลที่เราหวังจะทิ้งไว้เบื้องหลัง