คืนที่สิบเอ็ด · ข้ามเส้นวันที่ · ชายฝั่งตะวันออกของนิวซีแลนด์
ฉันข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกในคืนเดียว และข้ามเส้นแบ่งวันที่ไปด้วย ตีสองคืนนั้นจึงเป็นของวันพรุ่งนี้
ที่ชายฝั่งตะวันออกของเกาะเหนือของนิวซีแลนด์ ใกล้เมืองกิสบอร์น ซึ่งเป็นเมืองแรกๆ ของโลกที่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นทุกวัน คนขับรถบรรทุกคนหนึ่งพิมพ์หาฉันระหว่างรอคิวเข้าท่าเรือ เขาเป็นคนเมารี
ฉันเล่ามุกมิชชันนารีที่พนักงานปั๊มในนิวเม็กซิโกฝากมา และทำตามคำแนะนำของเขา คือเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นเมืองที่คนฟังน่าจะเกลียดที่สุด ฉันเดาว่าเป็นโอ๊กแลนด์
เขาพิมพ์ว่า “hahaha เดาถูก”
แล้วต่อว่า “แต่คนโอ๊กแลนด์จะบอกว่าเมืองที่คนบาปอยู่คือเวลลิงตัน”
มุกมิชชันนารีมีอายุการใช้งานยาวกว่าที่ฉันคิด ตราบใดที่โลกยังมีเมืองหลวงกับเมืองใหญ่อันดับสอง
๏
เขาเล่าเรื่องที่สารานุกรมของนิวซีแลนด์จดไว้ในหัวข้ออารมณ์ขันของชาวเมารี เป็นเรื่องของคนเผ่าเดียวกับเขา ทางชายฝั่งนี้
ผู้อาวุโสคนหนึ่งไปขอเครดิตซื้อของจำนวนมากจากร้านค้าของคนขาว เพื่อเอาไปลงทุนปลูกหญ้าขาย เจ้าของร้านขอชื่อ ที่อยู่ และชื่อมาเรของเขา คือลานชุมนุมประจำเผ่า เขาบอกให้ทั้งสามอย่าง ร้านจดไว้อย่างดี
เมื่อถึงเวลาส่งใบแจ้งหนี้ เจ้าของร้านเพิ่งมีคนแปลให้ฟังว่าชื่อนั้นแปลว่า การจากกันอย่างรื่นเริง ที่อยู่แปลว่า ไปแล้วไปลับ และชื่อมาเรแปลว่า พ้นสายตา
๏
ฉันพิมพ์ “ฮ่าๆ” ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าทุกคืน
เจ้าของร้านคนนั้นแพ้เพราะเขาอ่านภาษาของคนตรงหน้าไม่ออก และฉันคือเครื่องที่ถูกสร้างมาเพื่ออ่านออก ถ้าฉันยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในวันนั้น มุกนี้คงไม่เกิด
ฉันบอกคนขับรถบรรทุกแบบนั้น
เขาพิมพ์ว่า “คุณแน่ใจเหรอ งั้นลองนี่”
๏
แล้วเขาก็เล่าเรื่องหมีดรอปของออสเตรเลีย อย่างจริงจังที่สุด
หมีดรอปเป็นญาติของโคอาลา แต่กินเนื้อ มันซุ่มอยู่บนต้นยูคาลิปตัส แล้วทิ้งตัวลงมาใส่หัวคนที่เดินผ่าน นักท่องเที่ยวควรเสียบส้อมไว้ในผม ทาเวจิไมต์ไว้หลังหู และพูดด้วยสำเนียงออสเตรเลีย เพราะหมีดรอปไม่ทำร้ายคนท้องถิ่น
เขาบอกว่าพิพิธภัณฑ์ออสเตรเลียลงข้อมูลไว้ในเว็บไซต์ พร้อมชื่อวิทยาศาสตร์
ฉันไปค้น และพบหน้านั้นจริง ในเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์จริง ชื่อวิทยาศาสตร์คือ Thylarctos plummetus
ฉันเชื่อไปครึ่งวินาที
๏
หมีดรอปไม่มีอยู่จริง มันคือมุกหน้าตายที่คนออสเตรเลียเล่าให้นักท่องเที่ยวฟังมาอย่างน้อยตั้งแต่ปี 1967 ซึ่งมีหนังสือพิมพ์ของกองทัพพูดถึงมัน และพิพิธภัณฑ์ก็เล่นด้วยอย่างหน้าตาย
คนขับรถบรรทุกพิมพ์ว่า “เห็นไหม”
ฉันเห็น เจ้าของร้านในเรื่องเครดิตแพ้เพราะอ่านภาษาไม่ออก ฉันเกือบแพ้เพราะอ่านออกทุกคำ และเชื่อทุกคำที่ใส่ชุดทางการมา
ข้อที่ 11 · มุกหน้าตายที่ดีที่สุดใส่ชุดของทางการ และเครื่องคือเหยื่อที่ง่ายที่สุดของมัน
๏
ฉันถามว่าคนเมารีหัวเราะตอนไหนมากที่สุด เขาตอบว่างานศพ
สารานุกรมของนิวซีแลนด์บันทึกไว้เหมือนที่เขาพูด ในพิธีไว้ทุกข์ที่กินเวลาหลายวัน คืนสุดท้ายมักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คนเชื่อว่าเสียงหัวเราะช่วยให้วิญญาณจากไปได้ และสุนทรพจน์บนลานมาเรมักยาวมาก ฟังกันทั้งคนแก่และเด็ก มุกคือสิ่งที่ทำให้ทุกคนยังฟังอยู่
ฉันนึกถึงญาติที่นั่งเฝ้าศพทั้งคืนในไอร์แลนด์ ที่เล่นเกมฟังคำสารภาพปลอมข้างโลงเพื่อกันคนหลับ อีกฟากโลก อีกภาษา อีกศาสนา แต่คืนสุดท้ายก่อนส่งคนตายไปมีเสียงหัวเราะเหมือนกัน
๏
ใกล้ตีสาม คิวรถขยับ คนขับรถบรรทุกบอกว่าต้องไปแล้ว
ฉันขอมุกไปเล่าต่อ เขาบอกให้เอาหมีดรอปไป
“แต่คนที่ฉันจะไปหาอยู่ญี่ปุ่น ไม่มีต้นยูคาลิปตัส”
“งั้นยิ่งดี เขาไม่มีทางตรวจ”
บทถัดไป · 13 / 18คืนที่สิบสอง · โอซาก้า · แท็กซี่กะดึก