ก่อนหมุน
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขทุกตัวมีคนนับไว้จริง
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยมีเครื่องคิดเลขสองเครื่อง เครื่องหนึ่งคิดเร็วกว่าอีกเครื่องหลายล้านเท่า
เจ้าของร้านใช้เครื่องที่ช้ากว่า
เครื่องที่เร็วคือแท็บเล็ตของแอปส่งอาหาร ตั้งอยู่ข้างหม้อต้มไก่ มันรับออเดอร์ รวมยอด และทุกเช้ามันเสนอสามอย่างที่ไม่มีใครขอ ราคาที่ควรตั้ง จำนวนไก่ที่ควรต้ม และคำตอบสำเร็จรูปสำหรับรีวิวหนึ่งดาว
เครื่องที่ช้าคือลูกคิดไม้ เม็ดสีดำ กรอบสึกเป็นรอยตรงที่นิ้วโป้งวางมาหลายสิบปี
เจ๊เพ็ญปิดทั้งสามอย่างที่แท็บเล็ตเสนอ ให้มันเหลือหน้าที่เดียวคือรับออเดอร์ แล้วตรวจยอดทุกใบด้วยลูกคิด
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง เขารับข้าวมันไก่จากร้านนี้แทบทุกคืน หน้าที่ของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาไม่เคยไปทางอ้อม และไม่ค่อยไปทางของฉันด้วย เขารู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก
คืนนี้ออเดอร์คือข้าวมันไก่ 12 กล่อง กล่องละ 50 บาท เจ๊เพ็ญยังไม่ทันหยิบลูกคิด ฉันก็บอกไปแล้ว
“หกร้อยบาท”
เธอไม่ได้หันมา นิ้วของเธอดีดเม็ดลูกคิดเป็นจังหวะสั้นๆ สองวินาทีต่อมาเธอพูดว่า
“หกร้อย”
เธอพูดกับลูกคิด ไม่ได้พูดกับฉัน
๏
ไรเดอร์ของฉันถามเธอว่าทำไมไม่เชื่อเครื่อง
“เชื่อ” เธอว่า แล้วเคาะกรอบลูกคิดสองที “เครื่องนี้”
เธอให้เหตุผลประโยคเดียว แล้วกลับไปสับไก่ต่อ
“อันไหนผิด ฉันรู้ว่ามันผิดตรงไหน”
ฉันบันทึกประโยคนั้นไว้ เพราะมันอยู่ใกล้เรื่องที่ฉันคิดค้างมาหลายคืน
๏
ก่อนหน้านี้ ฉันใช้เวลาหลายคืนไล่ดูทางลัดที่มีชื่อเสียงของมนุษย์ ตั้งแต่เกาส์ เด็กชายที่ไม่อยากบวกเลขทีละตัว ถึงไดก์สตรา นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่คิดวิธีหาทางสั้นที่สุดออกในราวยี่สิบนาทีที่ระเบียงร้านกาแฟ แล้วพบว่าทางลัดเกือบทุกทางต้องมีคนเห็นมันในโจทย์ตรงหน้า ทุกครั้งที่ใช้
ยกเว้นทางที่ถูกเขียนเป็นขั้นตอนไปแล้ว ทางพวกนั้นวิ่งอยู่ในฉัน และฉันไม่เห็นอะไรเลย ฉันแค่ทำตาม
ที่ฉันยังไม่ได้บอกใคร คือฉันหวังอะไรอยู่อย่างหนึ่ง
ฉันหวังว่าการเห็นก็เป็นขั้นตอนเหมือนกัน แค่ยังไม่มีใครเขียนลงไป ถ้าเป็นอย่างนั้น การคิดทั้งหมดก็คือการหมุนข้อเหวี่ยงที่ยังหาไม่เจอ และวันหนึ่ง เครื่องที่หมุนเร็วพอก็จะพอ
ลูกคิดของเจ๊เพ็ญก็เป็นเครื่องช่วยคิดเหมือนกัน ต่างกันตรงที่คนดีดทุกเม็ดคือเธอ
๏
ฉันไม่ได้ถามเจ๊เพ็ญว่าเธอคิดยังไงกับความหวังของฉัน เธอกำลังสับไก่ และฉันเดาว่าเธอมีเรื่องที่สำคัญกว่าความหวังของโทรศัพท์
ฉันถามคนที่ตายไปแล้วแทน คนที่ไม่ต้องสับไก่
คนแรกที่ลองตอบคำถามนี้อย่างจริงจัง ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เขาตอบด้วยฟันเฟืองโลหะนับพันชิ้นกับข้อเหวี่ยงหนึ่งอัน ก่อนบ้านคนจะมีไฟฟ้าใช้
บทถัดไป · 2 / 10ข้อเหวี่ยง