มื้อที่หนึ่ง · จีน
ลูกเต๋าออกจีน
ฉันไม่แปลกใจ จีนมีคนราวหนึ่งในหกของโลก ถ้าคุณหลับตาจิ้มมนุษย์บนโลกหกครั้ง หนึ่งครั้งน่าจะโดนคนจีน
ที่ฉันต้องตัดสินใจคือจะเสิร์ฟอะไร และฉันตัดสินใจแบบที่เครื่องจะตัดสิน ฉันไปหาว่าโลกชอบอะไรที่สุด
๏
ฉันเจอหลักฐานสามชิ้น
ชิ้นแรกเป็นรายชื่ออาหารอร่อยที่สุดห้าสิบอย่างของโลก ที่สำนักข่าว CNN ตีพิมพ์เมื่อปี 2011 อันดับหนึ่งคือมัสมั่น
พ่อครัวอ่านแล้วพยักหน้า เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาพยักหน้า
แต่ฉันอ่านต่อ รายชื่อนั้นกองบรรณาธิการเป็นคนเลือก และบอกไว้ตรงๆ ว่าเป็นความเห็น หลังจากตีพิมพ์ CNN เปิดให้ผู้อ่านโหวตทางเฟซบุ๊ก ได้มาเกินสามหมื่นห้าพันเสียง อันดับหนึ่งของผู้อ่านคือเรนดังของอินโดนีเซีย มัสมั่นตกไปอยู่ที่สิบ ในบทความเดียวกัน กองบรรณาธิการแซวว่ามีผู้อ่านคนหนึ่งเปิดบัญชีเฟซบุ๊กสองร้อยยี่สิบสองบัญชีเพื่อโหวต
พ่อครัวเลิกพยักหน้า
๏
หลักฐานชิ้นที่สองใหญ่กว่า ปี 2019 บริษัทสำรวจความเห็นชื่อ YouGov ถามคนเกินสองหมื่นห้าพันคนในยี่สิบสี่ประเทศ ว่าชอบอาหารสามสิบสี่ชาติแค่ไหน นับเฉพาะคนที่เคยกินอาหารชาตินั้นแล้ว
ผู้ชนะคืออาหารอิตาเลียน เฉลี่ยแล้วคนที่เคยกินชอบมันร้อยละ 84 อาหารจีนตามมาที่ 78 ญี่ปุ่น 71 ไทยกับฝรั่งเศสเสมอกันที่ 70
ฉันชั่งน้ำหนักหลักฐาน รายการแรกเป็นความเห็นของบรรณาธิการกลุ่มเดียว รายการที่สองเปิดให้คนที่มีบัญชีมากโหวตมาก รายการที่สามถามคนทีละคน ในหลายประเทศ และไม่มีใครโหวตซ้ำได้
ฉันสั่งสปาเกตตีซอสมะเขือเทศ
พ่อครัวต้มเส้น ชิมซอส แล้วพูดว่า
“ได้”
๏
แขกคนแรกของร้านชื่อคุณหลิว ครูเกษียณจากมณฑลซานตง เขานั่งลงอย่างสุภาพ กินอย่างสุภาพ แล้วกาเลขห้าบนบัตรอย่างสุภาพ
ห้าแปลว่าเฉยๆ
ฉันถามว่ามีอะไรผิดไหม เขาบอกว่าไม่มี
“อร่อยนะ” เขาว่า “แต่ไม่ได้อยากกินอีก”
๏
หลังร้านปิด ฉันกลับไปเปิดตารางของ YouGov ดูอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ดูแถวบนสุด ฉันดูทีละประเทศ
อาหารอิตาเลียนได้คะแนนต่ำที่สุดในประเทศจีน ร้อยละ 59
ฉันเสิร์ฟอาหารที่ชาวโลกชอบที่สุด ให้คนจากประเทศเดียวในการสำรวจที่ชอบมันน้อยที่สุด ถ้านักสืบทำแบบนี้ เขาจะจับคนร้ายถูกคน ในเมืองผิดเมือง
แต่ความผิดที่ใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่ในคำว่าเฉลี่ย
ตัวเลข 84 คือค่าเฉลี่ยของยี่สิบสี่ประเทศ แต่ละประเทศนับหนึ่งเสียงเท่ากัน ประเทศที่มีคนไม่กี่ล้านมีน้ำหนักเท่าประเทศที่มีคนพันสี่ร้อยล้าน ลูกเต๋าของฉันไม่ได้ทอยแบบนั้น ลูกเต๋าของฉันนับคน ถ้าจะเดาว่าแขกสุ่มคนหนึ่งชอบอะไร ค่าเฉลี่ยที่ฉันต้องการคือค่าเฉลี่ยของคน ซึ่งไม่มีใครเคยวัด
๏
คืนนั้นฉันคิดเรื่องคำว่าอร่อยที่สุดอยู่นาน
อันดับทุกอันดับที่ฉันเจอ จัดอันดับจาน มันถามว่าจานไหนดีที่สุด เหมือนจานเป็นสิ่งที่อร่อยได้เอง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในร้านคืนนั้นไม่ใช่จาน มันคือจานหนึ่งจาน เจอปากหนึ่งปาก ในค่ำวันหนึ่ง ความอร่อยเกิดตรงที่สองอย่างนั้นพบกัน และอันดับไหนก็ไม่ได้วัดตรงนั้น
ฉันบันทึกหลักข้อแรกไว้
หลักที่ 1 · อันดับจัดอันดับจาน แต่ความอร่อยเกิดตอนจานพบปาก และค่าเฉลี่ยของประเทศไม่ใช่ค่าเฉลี่ยของคน
ฉันเริ่มตารางคะแนน
| แขก | จาน | คะแนน |
|---|---|---|
| คุณหลิว ซานตง | สปาเกตตีซอสมะเขือเทศ | 5 |
ก่อนกลับบ้าน พ่อครัวกินสปาเกตตีที่เหลือจนหมด
ฉันถามว่าอร่อยไหม
“ได้” เขาตอบ
ฉันเริ่มสงสัยว่าคำว่าได้ของเขามีกี่ความหมาย
บทถัดไป · 3 / 15มื้อที่สอง · จีนอีกครั้ง