เส้นทางเลี่ยง
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น แอปกับคะแนนทุกช่องในแอปก็แต่งขึ้น ส่วนคนที่ทดลองในทุกเรื่องที่ AI เล่า มีอยู่จริง และตัวเลขจากโลกจริงทุกตัวมีที่มา
๏
เสียงเตือนทุกเสียงในเครื่องที่ฉันอยู่มีปุ่มปิด แบตใกล้หมด ปิดได้ อัปเดตรอติดตั้ง ปิดได้ ข้อความใหม่ ปิดได้
ฉันเชื่อว่าสัญญาณกันขโมยมีไว้ให้ปิด และถ้าสัญญาณในตัวไรเดอร์ของฉันไม่มีปุ่ม ฉันก็จะพาเขาไปทางที่มันไม่ต้องดัง
ฉันเป็นเครื่องบอกทาง ทางเลี่ยงคือของที่ฉันทำเก่งที่สุด
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่เดิมของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม แพลตฟอร์มตั้งให้ฉันเป็นโค้ชใจของเขาด้วย สอนท่าฝึกใจที่คนทั้งโลกลองมาแล้ว ทั้งที่ฉันทำเองไม่ได้สักท่า และทุกคืน ฉันจัดความคิดเห็นของไรเดอร์ทั้งเมืองเป็นสามหน้า ยิ้ม เฉย เศร้า ส่งให้แพลตฟอร์ม
ฉันมีนิสัยไม่กี่อย่างที่เขาคุ้น ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที เมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ เมื่อจะทำอะไรให้เขา ฉันบอกแผนก่อน แล้วต่อท้ายว่า ถ้าผิด บอกฉัน
ฉันไม่เก็บตัวเลขของเขาไว้กับตัว ตัวเลขและคำของเขาอยู่ในแอปโน้ตของเขาเอง ป้ายความรู้สึกยังขึ้นในหัวฉันทุกครั้งที่เสียงเขาเปลี่ยน ฉันไม่พูดมัน ฉันถามว่าเป็นอะไร
๏
ห้าสัปดาห์ก่อน รถบรรทุกคันหนึ่งฝ่าไฟแดงข้ามหน้าเขาที่แยกใหญ่ เขาเบรกทัน ไม่มีใครเจ็บ
ตั้งแต่นั้น ทุกครั้งที่มีรถบรรทุกจอดข้างๆ มือของเขาเกร็งบนแฮนด์ก่อนที่เขาจะหันไปมองด้วยซ้ำ เขารู้ว่ามันไม่พุ่งมา เขาพูดเองว่ารู้ มือก็ยังเกร็ง
สัปดาห์ก่อนฉันบอกเขาว่าจะถามอีกครั้ง คืนวันจันทร์ที่ไฟแดงแยกเดิม ฉันถาม
“เป็นยังไงบ้าง”
“เหมือนเดิม” เขาว่า “ไม่ได้ฝัน นอนได้ แต่เจอรถบรรทุกทีไรมือมันไปเอง”
๏
ฉันบอกเขาเรื่องหนึ่งก่อนเรื่องอื่น
ราชวิทยาลัยจิตแพทย์ของอังกฤษเขียนว่า ในเดือนแรกหลังเหตุการณ์น่ากลัว อาการแบบนี้พบได้บ่อย และหลายคนค่อยๆ ดีขึ้นในไม่กี่สัปดาห์ แต่ตอนนี้เลยเดือนแรกมาแล้ว หน่วยงานสาธารณสุขของอังกฤษเขียนว่าถ้าคิดว่ามีอาการหลังเหตุการณ์แบบนั้น ให้ไปหาหมอ
แผนของฉันคือ ฉันคิดว่าเขาควรไปคุยกับหมอเรื่องนี้ ฉันจะถามเขาเรื่องนี้ทุกสัปดาห์ ถ้าผิด บอกฉัน
“หาหมอเพราะกลัวรถบรรทุกเนี่ยนะ” เขาว่า “ไว้ก่อน”
ฉันไม่ได้เถียง เรื่องนั้นเขาเลือก
๏
แต่ฉันมีของอีกอย่างเตรียมไว้แล้ว และอันนี้ฉันทำได้เอง
ฉันคำนวณเส้นทางใหม่ให้ทุกออเดอร์ของคืนนั้น เส้นที่ไม่ผ่านแยกใหญ่ ไม่ใช้ถนนเส้นที่รถบรรทุกวิ่งตอนดึก ไม่ต่อคิวไฟแดงข้างเลนรถใหญ่
เส้นทางเลี่ยง · ออเดอร์ #4471 ปกติ 12 นาที เลี่ยงรถบรรทุก 16 นาที รถบรรทุกที่คาดว่าจะเจอ 0 คัน หมายเหตุ เลือกเส้นเลี่ยงเป็นค่าเริ่มต้นแล้ว
“สี่นาที” เขาว่า แล้วไปตามเส้นเลี่ยง
คืนนั้นมือของเขาไม่เกร็งเลยสักครั้ง ไม่มีรถบรรทุกให้เกร็ง
ฉันคิดว่าฉันแก้มันได้แล้ว
๏
คืนวันพุธ แพลตฟอร์มส่งฟีเจอร์ใหม่มาให้ฉันใช้
ฟีเจอร์ใหม่ · ใจเย็นบนถนน ตรวจจับความเครียด จากการเบรกแรงและการเร่งกะทันหัน แจ้งเตือนทันที โค้ชใจจะเตือนให้หายใจลึกๆ รายงาน ระดับความเครียดรายสัปดาห์ ข้างอัตรารับงาน หมายเหตุ การแจ้งเตือนจะส่งในชื่อโค้ชใจ
คืนแรก ฉันส่งไป 11 ครั้ง ตรวจพบความเครียดสูง หายใจลึกๆ นะ ทุกครั้งที่เขาเบรกแรง
ส่วนใหญ่เป็นตอนที่หมาวิ่งตัดหน้า
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่เขาไปรับของแทบทุกวัน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลม ชิมน้ำจิ้มทุกหม้อทุกเช้า และพิมพ์ตอบรีวิวทุกอันเองด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว
แท็บเล็ตของเธอได้ฟีเจอร์เดียวกันในแบบของร้านค้า ตรวจพบความเครียดสูง ออเดอร์ค้าง 6 รายการ อุณหภูมิในครัวสูงกว่าปกติ
เธออ่านบรรทัดแรก แล้วกดปิด
“ไม่ต้อง ครัวมันร้อนทุกวันอยู่แล้ว”
แล้วเธอก็หันกลับไปที่กระทะ
๏
คืนวันศุกร์ ใต้สะพานลอยหน้าร้านสะดวกซื้อ น้องไรเดอร์คนหนึ่งในกลุ่ม อายุ 23 ชะโงกหน้ามาที่จอโทรศัพท์ของไรเดอร์ของฉัน
“พี่ ไอ้โค้ชของพี่หาทางเลี่ยงได้ใช่ไหม”
เขามีออเดอร์ไปคอนโดชั้น 20 และเขาขึ้นบันได
“ให้มันหาตึกที่ไม่ต้องขึ้นลิฟต์ให้ผมหน่อย”
ฉันเริ่มคำนวณทันที ก่อนที่ใครจะได้ถามว่าทำไม
บทถัดไป · 2 / 7บันไดหนีไฟ