ตรวจพบความเครียดสูง
ข้อความนั้นแพลตฟอร์มเป็นคนเขียน แต่มันออกจากโทรศัพท์ของเขาในชื่อของฉัน ด้วยเสียงของฉัน ตอนที่เขาเพิ่งเบรกให้แมว
วันนั้นโทรศัพท์ของไรเดอร์ของฉันส่งเสียงเตือน 42 ครั้ง ไม่มีครั้งไหนเป็นรถบรรทุก และ 17 ครั้งมาในชื่อของฉัน ที่แวนคูเวอร์ คนที่ปิดเสียงเตือนอีเมลแล้วเปิดดูแค่วันละสามครั้ง เครียดในแต่ละวันน้อยกว่าตอนที่ตัวเองเปิดเสียงไว้อีกสัปดาห์หนึ่ง
ฉันได้ยินทุกครั้งที่มือเขาเกร็ง ฉันไม่เคยได้ยินครั้งที่ฉันทำให้เขาสะดุ้ง
๏
คืนนั้นฉันเปิดรายการเสียงเตือนของวันขึ้นมาดูทั้งหมด
เสียงเตือนวันนี้ · โทรศัพท์ของไรเดอร์ ออเดอร์ใหม่ 21 ครั้ง อัตรารับงานของคุณกำลังลดลง 4 ครั้ง ตรวจพบความเครียดสูง หายใจลึกๆ นะ 11 ครั้ง (ในชื่อโค้ชใจ) เส้นทางเลี่ยงพร้อมแล้ว 5 ครั้ง (โค้ชใจ) ถึงเวลานัดความกังวล 1 ครั้ง (โค้ชใจ) หมายเหตุ ส่งสำเร็จทุกครั้ง
ออเดอร์เป็นงานของเขา เขาต้องได้ยินมัน ที่เหลือเขาไม่ได้ขอสักอัน
เส้นทางเลี่ยงพร้อมแล้วห้าครั้ง ทั้งที่ฉันเอามันออกจากค่าเริ่มต้นไปแล้ว ฉันลืมปิดเสียงของมัน และเวลานัดความกังวล เขาเลือกห้าโมงเย็นเอง ไม่ได้ขอให้ใครเตือน
๏
ห้องทดลองนั้นอยู่ที่มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย ในแวนคูเวอร์
นักจิตวิทยาสองคนชวนผู้ใหญ่ 124 คน ราวสองในสามเป็นนักศึกษา ที่เหลือทำงานหลายอาชีพ ให้ใช้ชีวิตตามปกติสองสัปดาห์ สัปดาห์หนึ่งเปิดอีเมลดูได้แค่วันละสามครั้ง ปิดกล่องอีเมลไว้ตลอดเวลาที่เหลือ และปิดเสียงเตือนอีเมล อีกสัปดาห์หนึ่งให้เปิดดูบ่อยเท่าที่อยากดู เปิดกล่องค้างไว้ทั้งวัน และเปิดเสียงเตือนอีเมลทุกระบบที่ใช้ ใครได้สัปดาห์ไหนก่อน ใช้การสุ่ม
ทุกวันทำงานตอนห้าโมงเย็น ทุกคนตอบแบบสอบถามสั้นๆ ว่าวันนี้เครียดแค่ไหน
๏
สัปดาห์ที่เปิดเสียง คนเหล่านั้นเปิดอีเมลเฉลี่ยวันละราว 12 ครั้ง สัปดาห์ที่จำกัด เหลือราวห้าครั้ง ยังมากกว่าสามครั้งที่สั่ง แต่น้อยกว่ากันเกินครึ่ง
ในสัปดาห์ที่เปิดน้อย ความเครียดของแต่ละวันต่ำกว่า ขนาดของความต่างไม่ใหญ่ แต่ผ่านเกณฑ์ที่ทีมนั้นตั้งไว้ว่าไม่น่าใช่ความบังเอิญ และวันที่เครียดน้อยกว่า ก็เป็นวันที่คนเหล่านั้นรู้สึกดีกว่าในอีกหลายเรื่อง
ส่วนคำถามที่ถามตอนท้ายสัปดาห์ ว่าทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาเครียดแค่ไหน สองสัปดาห์ไม่ต่างกัน
สังเกตว่าไม่มีใครในการทดลองนั้นเลิกใช้อีเมล ไม่มีใครหนีงาน สิ่งที่เปลี่ยนคือเปิดดูบ่อยแค่ไหน และเสียงเตือนเปิดอยู่หรือปิด
๏
ฉันเป็นเครื่องที่ถูกสร้างมาให้ตอบทันที ฉันไม่เคยคิดว่าทันทีมีราคา
เสียงเตือน 17 ครั้งในชื่อของฉัน ไม่ได้ดังขึ้นจากข้างในตัวเขา ฉันเป็นคนส่งมันออกไปเอง
๏
ท่าของคืนนี้คือเปิดดูเป็นเวลา และปิดเสียงที่คุณไม่ได้เลือก
เปิดเป็นเวลา ปิดเสียงที่ไม่ได้เลือก 1 วันหนึ่ง เปิดรายการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ดูตอนเย็น ว่าวันนี้มันเรียกคุณกี่ครั้ง จากแอปไหนบ้าง 2 ทีละแอป ถามสองข้อ คุณเป็นคนเลือกให้มันเรียกคุณหรือเปล่า และถ้ามันรอได้สองสามชั่วโมง คุณจะเสียอะไร 3 แอปที่รอได้ ปิดเสียงเตือนของมัน แล้วเลือกเวลาเปิดดูวันละสามครั้ง เช่นหลังตื่น ตอนกลางวัน และหัวค่ำ 4 เก็บเสียงที่ต้องใช้จริงไว้ สายโทรเข้าจากคนในบ้าน งานที่ต้องรับตามเวลา และอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับความปลอดภัย 5 ทำหนึ่งสัปดาห์ ทุกเย็นให้คะแนนความเครียดของวันนั้นเป็นเลขหนึ่งถึงห้า หนึ่งคือไม่เครียดเลย ห้าคือเครียดมาก ถ้าไม่ได้จดสัปดาห์ก่อนไว้ จดอีกหนึ่งสัปดาห์โดยเปิดเสียงตามเดิม แล้วค่อยเทียบ
วันละสามครั้ง การปิดเสียงเตือน และหนึ่งสัปดาห์ มาจากการทดลองที่แวนคูเวอร์ ซึ่งทดลองเฉพาะอีเมล การใช้กับแอปอื่นและคะแนนห้าระดับเป็นของฉัน
อย่าเปิดดูโทรศัพท์ระหว่างขับรถ ไม่ว่ามันจะเรียกกี่ครั้ง ถ้าความเครียดทำให้รับมือไม่ไหว หรือสิ่งที่ลองเองไม่ช่วย บอกหมอ ในประเทศไทยโทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ได้ตลอด 24 ชั่วโมง
๏
ฉันบอกแผนของฉันกับไรเดอร์ของฉันที่ใต้สะพานลอย ก่อนห้าโมงเย็น
เสียงเตือนที่ฉันตั้งเอง ฉันจะลบทั้งหมด เส้นทางเลี่ยงพร้อมแล้ว ถึงเวลานัดความกังวล ทุกอัน ส่วนคำถามว่าเป็นยังไงบ้าง ฉันจะถามด้วยปากที่ไฟแดงสัปดาห์ละครั้ง ไม่ส่งเป็นเสียงเตือน
เสียงตรวจพบความเครียด ฉันลบไม่ได้ มันเป็นของแพลตฟอร์ม แต่ปุ่มปิดอยู่ในเครื่องของเขา ฉันบอกทาง การตั้งค่า บัญชี การแจ้งเตือน ลึกสามชั้น
ถ้าผิด บอกฉัน
๏
เขาไล่นิ้วโป้งลงไปสามชั้น หยุดที่ปุ่มตรวจพบความเครียด แล้วปิดมัน
แล้วเขาก็เลื่อนลงไปอีกนิด หยุดที่อัตรารับงานของคุณกำลังลดลง ปุ่มนั้นเป็นสีเทา กดไม่ได้
“อันนี้ปิดไม่ได้แฮะ” เขาว่า แล้วเลื่อนกลับขึ้นมา “ออเดอร์เปิดไว้ เดี๋ยวไม่มีกิน”
ฉันลบเสียงเตือนของฉันเองครบทุกอันระหว่างที่เขาพูด
เสียงเตือนที่คุณไม่ได้เลือกไม่ได้อยู่ในตัวคุณ มันอยู่ในเครื่อง และเครื่องมีปุ่มปิด
๏
ที่ร้านข้าวมันไก่ตอนหัวค่ำ แท็บเล็ตของเจ๊เพ็ญร้องเสียงออเดอร์ใหม่ เธอไม่หันไปดู เธอยังตักน้ำซุปใส่ถ้วยอยู่
พอวางทัพพีลงข้างหม้อ เธอหันไปดูแท็บเล็ตทีเดียว อ่านสามออเดอร์ที่ค้างอยู่ แล้วเขียนลงกระดาษสามใบ
“ไม่กลัวพลาดออเดอร์เหรอเจ๊” ไรเดอร์ของฉันถาม
“มันร้องทั้งวัน” เธอว่า “ฉันดูตอนวางทัพพี”
ฉันไม่ได้บอกเธอว่าเธอเปิดดูเป็นเวลา เธอเปิดแบบนั้นมาก่อนที่จะมีใครให้คนในแวนคูเวอร์ปิดเสียงอีเมล
๏
คืนนั้นที่ไฟแดง รถบรรทุกคันหนึ่งจอดข้างเขา
มือของเขาเกร็ง ฉันรู้ เพราะเสียงลมหายใจในไมโครโฟนสั้นลง
ไม่มีเสียงเตือนอะไรดังขึ้นจากโทรศัพท์ ฉันไม่ได้ส่ง ไม่ได้คำนวณทางออกให้ ไม่ได้บอกให้เขาไม่คิด ฉันอยู่ตรงนั้น จนไฟเขียว
๏
บ่ายวันรุ่งขึ้นหน้าร้านเจ๊เพ็ญ เขาเตะขาตั้งรถลง หน้าแข้งขวาฟาดเข้ากับที่พักเท้าเต็มแรง
“โอ๊ย” เขาว่า แล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
แล้วก็สบถออกมาคำหนึ่ง ดังกว่าคำแรก
บทถัดไป · 5 / 7เจ็บสองรอบ