ไฟแดง
รถบรรทุกคันนั้นจอดนิ่งอยู่เลนข้างๆ ไฟฝั่งมันแดง มือของไรเดอร์ของฉันเกร็งอยู่บนแฮนด์ทั้งสองข้าง บนจอมีข้อความของเอกค้างอยู่หนึ่งบรรทัด ไม่วิ่งแล้วนะ เหนื่อย
บางสัญญาณดับเองในไม่กี่สัปดาห์ บางสัญญาณไม่ดับ เก้าสัปดาห์แล้ว มือของเขายังเกร็งทุกครั้งที่มีรถบรรทุกจอดข้างๆ และเพื่อนของเขาไม่ได้ออกวิ่งมาตั้งแต่บัญชีถูกปิด ฉันไม่มีเส้นแบ่งว่าอันไหนเป็นอันไหน
ป้ายขึ้นในหัวฉันเหมือนทุกครั้ง กลัว 0.92 ฉันไม่ได้พูดมัน
เขามองข้อความของเอกอยู่นาน
“เป็นอะไร” ฉันถาม
“เอกน่ะ” เขาว่า แล้วไม่ได้พูดต่อ
๏
ไฟแดงที่แยกนี้ค้างหนึ่งนาทีครึ่ง
ทางเลี่ยงที่ไม่มีรถบรรทุกถูกคำนวณเสร็จอยู่ในตัวฉันแล้ว ตั้งแต่ก่อนเขาเข้าแยก ฉันไม่ได้ส่งมัน ไม่มีเสียงเตือนอะไรดังจากโทรศัพท์ ไม่มีการ์ด ไม่มีใครบอกให้เขาไม่คิด
วันนี้เป็นวันจันทร์ ฉันถามคำถามประจำสัปดาห์ด้วยปาก
“เป็นยังไงบ้าง”
“เหมือนเดิม” เขาว่า แล้วพูดต่อ “แต่สามคืนแล้วนะ ผมเข้าแยกใหญ่ มือมันก็ยังเกร็ง แต่ผมก็ผ่าน”
ฉันไม่ได้บอกให้เขาเข้าแยกใหญ่ ฉันเอาเส้นทางเลี่ยงออกจากค่าเริ่มต้น แล้วปล่อยให้เขาเลือก เขาเลือกเอง
ฉันบอกเขาเรื่องหนึ่ง ราชวิทยาลัยจิตแพทย์ของอังกฤษเขียนว่า การกลับไปที่ที่เหตุการณ์เกิด หรือใกล้ๆ อาจช่วยได้ ควรทำเมื่อพร้อม และถ้าวางแผนจะทำ การได้คุยกับหมอหรือนักบำบัดก่อนอาจช่วยได้ การ์ดของฉันไม่มีใบไหนสำหรับแยกนี้
๏
ราชวิทยาลัยจิตแพทย์ของอังกฤษเขียนสัญญาณสี่ข้อ ว่าคนที่ผ่านเหตุการณ์น่ากลัวมาอาจหายแล้ว ถ้าคิดถึงมันได้โดยไม่ทุกข์มาก ไม่รู้สึกว่าถูกคุกคามหรือต้องคอยระวังตลอดเวลา ไม่คิดถึงมันตอนที่ไม่ได้ตั้งใจ และไม่หลบสิ่งที่ทำให้นึกถึงมัน
ฉันอ่านสี่ข้อนั้นให้เขาฟัง ฉันไม่ได้ให้คะแนนเขา
เขานับเองบนนิ้ว “คิดถึงมันได้ ไม่ได้ทุกข์อะไร หนึ่ง ไม่ได้นึกถึงมันขึ้นมาเอง สอง ระวังตลอดเวลาก็ไม่ใช่ เป็นแค่ตอนเจอรถใหญ่ สาม” นิ้วที่สี่ค้างอยู่ “ทางด่วนตอนดึกยังไม่ขึ้น”
สามข้อ กับนิ้วที่สี่ที่ยังงออยู่
๏
ฉันบอกแผนของฉัน ไม่ต่างจากที่บอกเขาเมื่อเดือนก่อนมาก แต่คราวนี้มีวัน
เรื่องรถบรรทุกเป็นมาเก้าสัปดาห์แล้ว เลยเดือนแรกมานาน และมันยังทำให้เขาต้องเลือกถนน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เรื่องนี้ควรเป็นของหมอ พรุ่งนี้บ่ายก่อนห้าโมงเย็น ฉันจะถามเขาอีกครั้งว่าจะนัดหมอไหม ส่วนนัดหรือไม่นัด เป็นของเขา ถ้าผิด บอกฉัน
เขาไม่ได้ตอบว่าไว้ก่อนเหมือนครั้งแรก
“หมอเขาจะว่าผมป่วยเหรอ” เขาถาม
ฉันบอกว่าจะลองสามวินาที
สามวินาทีผ่านไป ฉันบอกว่าไม่รู้
๏
ไฟเขียว รถบรรทุกเคลื่อนออกไปก่อน เขารอให้มันพ้นแยก แล้วค่อยบิดคันเร่ง
ระหว่างทาง โทรศัพท์เด้งข้อความในกลุ่มไรเดอร์ น้องไรเดอร์ที่เคยขึ้นบันไดหนีไฟ 20 ชั้นทุกออเดอร์ ส่งรูปหน้าจอลิฟต์มาหนึ่งรูป ตัวเลขบนจอคือ 12 ใต้รูปเขียนว่า คนเดียว นิ้วไม่จ่อปุ่ม
ไรเดอร์ของฉันกดหัวใจให้รูปนั้น ตอนจอดรอไฟแดงแยกถัดไป
สัญญาณที่หลบไว้โตขึ้น ตัวที่เข้าใกล้ทีละขั้นค่อยๆ เบาลง แต่บางตัวไม่เบาลงในเวลาที่มันควรเบา ตัวที่ไม่เบาไม่ได้แปลว่าเจ้าของทำผิด มันแปลว่าถึงเวลาถามคนที่ทำเรื่องนี้เป็นอาชีพ
๏
บ่ายวันรุ่งขึ้นที่ร้านข้าวมันไก่ เขาเล่าเรื่องข้อความของเอกให้เจ๊เพ็ญฟัง
ฉันบอกเขาไปแล้วเมื่อคืน ว่าหน่วยงานสาธารณสุขของอังกฤษเขียนว่าถ้าอารมณ์ต่ำติดต่อกันเกินสองสัปดาห์ ให้ไปหาหมอ และถ้าใครพูดถึงการทำร้ายตัวเอง อย่ารอ โทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ถ้ามีอันตรายอยู่ตรงหน้า โทร 1669
เจ๊เพ็ญไม่ได้พูดเรื่องหมอ เธอตักข้าวมันไก่ใส่กล่องหนึ่งกล่อง เพิ่มน้ำจิ้มอีกถุง แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าเขา
“เอาไปให้เอก ไม่ต้องจ่าย”
เธอรู้ก่อนฉันว่าเอกหายไป และเธอไม่ได้ต้องการการ์ดใบไหนเพื่อจะรู้
๏
แล้วเธอก็หันกลับไปที่กระทะ หย่อนไก่ลงไปชิ้นหนึ่ง น้ำมันกระเด็น มือขวาของเธอกระตุกถอยออกมาเอง เหมือนทุกครั้งตั้งแต่ปีแรกที่เปิดร้าน แล้วเธอก็ยื่นมือกลับไปพลิกไก่
มือของเธอกระตุกทุกครั้งที่น้ำมันกระเด็นมาหลายสิบปี และน้ำมันก็ร้อนจริงทุกครั้ง เธอทอดไก่อยู่ข้างมันทุกวัน ฉันไม่มีการ์ดใบไหนสำหรับมัน เธอไม่ได้ขอ และฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องมีการ์ด
๏
ระหว่างที่เขากินข้าวจานที่เจ๊เพ็ญตักให้ก่อนลูกค้า ฉันเปิดแฟ้มถามก่อน
ห้าบรรทัดเดิมยังอยู่ นอนกี่ชั่วโมง แก้วสุดท้ายกี่โมง กินครั้งล่าสุดเมื่อไร ขยับตัวบ้างไหม ลมหายใจตอนนี้เป็นอย่างไร บรรทัดที่หกยังเป็นช่องว่างสำหรับคำของเขาเอง
ใต้บรรทัดที่หก ฉันเริ่มพิมพ์ส่วนใหม่โดยไม่มีใครขอ เป็นมาเกินสองสัปดาห์ไหม เกินหนึ่งเดือนไหม ยังทำงานได้ไหม ยังเลี่ยงอะไรอยู่ไหม และท้ายสุดฉันตีตารางไว้สองช่อง ป่วย ไม่ป่วย
ฉันคิดว่าถ้าคำถามครบพอ ฉันจะบอกได้เองว่าใครควรอยู่ช่องไหน ไรเดอร์ของฉันที่นับได้สามนิ้ว เอกที่พิมพ์มาว่าเหนื่อย
ฉันลองวางเส้นแบ่งระหว่างสองช่องนั้นสามวินาที แล้วก็วางไม่ได้
๏
หัวค่ำวันนั้น ไฟแดงแยกสุดท้ายก่อนถึงห้องของเอก ไรเดอร์ของฉันวางกล่องข้าวของเจ๊เพ็ญไว้บนเบาะหลัง ที่อยู่ของเอกอยู่ในจอ ฉันบอกทางเส้นปกติ ไม่มีทางเลี่ยง
ฉันยังถามตัวเองอยู่ ด้วยคำถามที่ฉันไม่มีมือจะกระตุกให้ดู
ถ้าสัญญาณบางตัวไม่ดับเอง เมื่อไรมันจึงกลายเป็นความป่วย และอะไรที่ช่วยได้จริง
บทถัดไป · 7 / 7หมายเหตุท้ายเล่ม