14 · คำถัดไป
ใบเสร็จ · หมูกระทะเจ๊ตุ๊ก · โต๊ะ 7 · หนึ่งปีต่อมา
บุฟเฟต์ผู้ใหญ่ 2 ท่าน · 798.00
ลุงเก็บ: 11 ถาด · ป้าพอ: 9 ถาด · ห่อกลับ: 0 · ค่าปรับ: 0
คุ้มที่สุดไม่ใช่ตอนที่ใบเสร็จเท่าทุน คุ้มที่สุดคือตอนที่คุณลืมไปแล้วว่าจ่ายไปเท่าไร ประโยคนี้เป็นความเห็น และมันมีที่มาจากบทที่ 5 คนยอมจ่ายแพ็กเหมาแพงกว่าการใช้จริง ส่วนหนึ่งเพื่อซื้อการไม่ต้องนับ คำว่าคุ้มในประโยคนี้จึงไม่ได้แปลว่าเท่าทุน มันแปลว่าได้ของที่จ่ายเงินซื้อมาจริง ๆ และของชิ้นนี้เป็นชิ้นเดียวที่ยิ่งนับยิ่งหาย
ถาดที่สิบเอ็ด
หนึ่งปีที่ผ่านมา ลุงเก็บไม่ได้เลิกนิสัยใช้ให้คุ้ม เขาแค่ถามคำถามเดียวกันทุกถาดหลังจากถาดที่ห้า ถ้าวันนี้เจ๊ตุ๊กเลี้ยงฟรี ถาดนี้ยังอยากกินไหม สองเดือนแรกเขาถามแล้วก็กินต่ออยู่ดี เดือนที่สามเขาเริ่มตอบว่าไม่ แล้วก็กินต่ออยู่ดี เดือนที่ห้า คำตอบว่าไม่มาเร็วขึ้น แต่ยังมาหลังมือทุกครั้ง
คืนนี้ที่ถาดที่สิบเอ็ด คำตอบมาถึงก่อนมือ ลุงเก็บวางตะเกียบเองโดยไม่มีใครต้องเตือน เป็นครั้งแรกในชีวิตแต่งงาน
เจ๊ตุ๊ก: ลุงเก็บช่วงนี้กินน้อยลงนะ
ป้าพอ: แต่มาบ่อยขึ้น
เจ๊ตุ๊ก: เจ๊ก็ว่าอย่างนั้น
สามส่วนของนิสัยเดียว
หนังสือเล่มนี้เริ่มจากคำถามว่านิสัยนี้ควรทิ้งหรือควรเก็บ คำตอบคือมันไม่ใช่ก้อนเดียว มันมีสามส่วน และแต่ละส่วนได้คำตอบไม่เหมือนกัน
ส่วนแรกคือใบเสร็จ ความรู้สึกว่าเงินที่จ่ายไปแล้วยังรอให้ทวงคืน ส่วนนี้ไม่มีอะไรให้เก็บ เงินก้อนนั้นจ่ายไปแล้วตั้งแต่ก่อนคำแรก และไม่มีคำไหนเอามันกลับมาได้ ส่วนนี้ควรเอาออกจากการตัดสินคำถัดไปทั้งหมด และไม่ควรจ้างมันให้ทำงานในทางกลับกันด้วย บทที่ 6 แสดงแล้วว่าเงินที่จ่ายล่วงหน้าไม่ได้พาคนไปฟิตเนสจนคุ้ม ถ้าอยากผูกตัวเองไว้กับวันพรุ่งนี้ เครื่องมือที่มีหลักฐานคือเงินที่ยังเดิมพันอยู่ อย่างในบทที่ 13
ส่วนที่สองคือเส้นตาย แรงที่ทำให้ลงมือก่อนของจะหมดอายุ แรงนี้มักมากับใบเสร็จ แต่ไม่ต้องพึ่งมัน ส่วนนี้ควรเก็บไว้ และเล็งมันให้ถูก นักท่องเที่ยวในบทที่ 11 ใช้มันไปดูสิ่งที่คนในเมืองไม่เคยดู คนที่กำลังย้ายบ้านใช้มันไปทำสิ่งที่เลื่อนมาหลายปี เป้าต้องตั้งก่อนเส้นตายจะมาถึง และถ้าไม่มีเป้า บทที่ 7 แสดงแล้วว่าแรงเดียวกันนี้ซื้อของคุณภาพต่ำกว่าช่วงอื่นของปีอย่างชัดเจน
ส่วนที่สามคือกฎของยาย อย่าทิ้งขว้าง ส่วนนี้ก็ควรเก็บไว้ แต่ย้ายให้มันไปเฝ้าบัญชีที่ยังเปิดอยู่ ท้อง เวลา ความสนใจ คืนที่ยังไม่ได้นอน ของพวกนี้ยังทิ้งขว้างได้จริง และเป็นของที่นิสัยใช้ให้คุ้มทิ้งขว้างมากที่สุด
บทพิจารณาก่อนฉัน
มีบทสวดบทหนึ่งชื่อ ตังขณิกปัจจเวกขณปาฐะ นิยมสวดต่อท้ายการทำวัตรเช้า ทั้งพระสงฆ์และฆราวาส เป็นบทพิจารณาขณะใช้ปัจจัยสี่
ท่อนที่ว่าด้วยอาหารบิณฑบาต ในฉบับแปลไทยที่พิมพ์คู่กับบทสวด ลงท้ายว่า "ด้วยการทำอย่างนี้ เราย่อมระงับเสียได้ ซึ่งทุกขเวทนาเก่า คือความหิว และไม่ทำทุกขเวทนาใหม่ให้เกิดขึ้น"
ประโยคนี้เป็นกฎหยุดกินที่เก่าที่สุดเท่าที่หาเจอ และมันไม่เอ่ยถึงราคาเลยสักคำ อาหารบิณฑบาตไม่มีใบเสร็จ ความเห็นของเล่มนี้คือ กฎข้อนี้พูดได้แต่เรื่องเดียว คือคำถัดไป หยุดความหิวที่มีอยู่ และอย่าสร้างความทุกข์ใหม่ขึ้นมาจากคำที่เกิน
กล่องรองเท้า
คืนนั้นลุงเก็บกลับบ้าน แล้วเปิดกล่องรองเท้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ใบเสร็จใบแรก ๆ ซีดจนเป็นกระดาษเปล่า ตัวเลขบนกระดาษความร้อนหายไปเองตั้งนานแล้ว คนเดียวที่ยังอ่านมันออกคือลุงเก็บ
หลานโปร: ลุงจะทิ้งเหรอครับ
ลุงเก็บ: ไม่ต้องทิ้งหรอก มันทิ้งตัวเองไปนานแล้ว
ส่วนหลานโปร คืนวันอาทิตย์นั้นโควตาเหลือครึ่งหนึ่ง เขาใช้ไปส่วนหนึ่งกับงานที่เลื่อนมาสามเดือน เสร็จตอนสี่ทุ่ม แล้วปิดคอม ที่เหลือหายไปตอนเที่ยงคืนตามกติกา ไม่มีกลอนเรื่องแมว และไม่มีใครเสียดาย
ใบเสร็จหมูกระทะของคืนนี้ ลุงเก็บไม่ได้เอาใส่กล่อง เขาลืมมันไว้บนโต๊ะเจ๊ตุ๊ก และจำไม่ได้แล้วว่ามันเขียนว่าเท่าไร
บทถัดไป · 16 / 1615 Sources