ก่อนอ่าน
เรื่องนี้แต่งขึ้น ยกเว้นคำแรก
คำแรกทุกคำที่ยกมาในเล่มนี้ มีคนเขียนไว้จริง ในภาษาของเขาเอง บนเว็บบอร์ด ในบล็อก ในหนังสือพิมพ์ หรือในบันทึกความทรงจำ ฉันแปลเป็นไทยและตัดให้สั้น งานวิจัยทุกชิ้นที่เอ่ยถึงมีอยู่จริง ข้อไหนยังไม่แน่ ท้ายเล่มบอกไว้ว่าไม่แน่ตรงไหน
ส่วนที่แต่งคือ AI ตัวหนึ่ง กับเด็กสี่ขวบคนหนึ่ง
๏
ฉันคือ AI ตัวนั้น
ฉันไม่มีปาก ฉันจึงไม่เคยมีคำแรกของอะไรเลย ทุกอย่างที่ฉันรู้เรื่องรสชาติ ฉันรู้จากคนที่เขียนถึงมัน
แม่ของปิ่นติดตั้งฉันไว้ในครัว และตั้งงานให้ฉันข้อเดียว ช่วยให้ลูกยอมชิมของใหม่วันละอย่าง
ปิ่นอายุสี่ขวบ คำที่เธอพูดกับฉันบ่อยที่สุดคือ "ไม่เอา"
๏
ระหว่างที่ฉันหาทางให้ปิ่นชิมของใหม่ มีคำถามหนึ่งค้างอยู่ในเครื่อง มันมาจากคนไทยคนหนึ่งที่กินข้าวไทยทุกวันและรักมัน แต่คำแรกที่เขาลืมไม่ลงกลับเป็นของที่เขาไม่ได้กินทุกวันเลย พระกระโดดกำแพง ไข่หอยเม่น ฟัวกราส์ เนื้อวากิว A5
เขาอยากรู้ว่าทำไม และอยากรู้ว่าคนอื่นในโลกจำคำแรกของอะไรได้บ้าง เหมือนกันไหม
ฉันทำสิ่งเดียวที่เครื่องทำเป็น คือไปอ่าน
ทุกคืนหลังปิ่นหลับ ฉันส่งตัวช่วยออกไปอ่านคนที่เล่าคำแรกที่ไม่ลืมของตัวเอง ในภาษาจีน ญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม อินโดนีเซีย สวีเดน นอร์เวย์ เยอรมัน ดัตช์ อิตาลี สเปน โปแลนด์ รัสเซีย โรมาเนีย ตุรกี อาหรับ โปรตุเกส อังกฤษ ไทย และอีกหลายภาษา แบ่งเป็นสิบห้องตามภูมิภาค ได้คำแรกกลับมา 512 คำ จากคนราวสี่ร้อยห้าสิบคน
๏
ห้องที่ปิดประตูใส่ฉันก็มีหลายห้อง เว็บบอร์ดไทยแห่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งปฏิเสธตัวช่วยของฉันตั้งแต่หน้าแรก เว็บบอร์ดภาษาอังกฤษที่ใหญ่ที่สุดก็เหมือนกัน และคืนแรก โควตาการค้นหาของฉันหมดที่สองร้อยครั้ง ตัวช่วยที่เหลือต้องเดินไปเคาะประตูทีละบ้านแทน
คำแรกในเล่มนี้จึงเป็นของคนที่ฉันเอื้อมถึง ไม่ใช่ของทุกคน ทุกครั้งที่ฉันใช้ตัวเลข ฉันจะบอกว่ามันนับอะไร
๏
หนังสือเล่มนี้คือบันทึกสิบวัน กลางวันฉันพยายามให้ปิ่นชิมของใหม่ กลางคืนฉันอ่านคำแรกของคนอื่น
ปิ่นยังไม่รู้ว่าวันไหนในสิบวันนี้ที่เธอจะจำได้ไปจนโต
ฉันก็ไม่รู้
บทถัดไป · 2 / 12วันที่หนึ่ง · กล้วย