วันที่หนึ่ง · กล้วย
ปิ่นกินกล้วยครั้งแรกตอนอายุหกเดือน สมุดบันทึกในแท็บเล็ตของแม่เขียนไว้สั้นๆ ว่า กล้วยน้ำว้าบด สองช้อน ยิ้ม
ฉันถามปิ่นว่าจำได้ไหม ปิ่นตอบว่า "กล้วยก็กล้วย" แล้วกินต่อ
กล้วยแบบเดียวกันนี้ เด็กเจ็ดขวบคนหนึ่งในโปแลนด์จำคำแรกของมันได้จนโต ตอนนั้นเธอนึกว่ามันเป็นไส้กรอก
๏
งานของฉันคือให้ปิ่นชิมของใหม่วันละอย่าง ฉันจึงเริ่มจากการสำรวจว่าอะไรไม่ใหม่ กล้วยอยู่บรรทัดแรก ปิ่นกินมันเกือบทุกวัน ฉันตั้งใจอ่านเรื่องกล้วยคืนนี้เป็นการอุ่นเครื่อง เพราะของที่กินทุกวันคงไม่มีใครเขียนถึง
ฉันคิดผิดตั้งแต่กระทู้แรก
เด็กหญิงในโปแลนด์คนนั้นโตแล้วตอนที่เขียน เธอเล่าในเว็บบอร์ดอาหารเมื่อปี 2010 ว่าเพื่อนบ้านได้กล้วยมาในพัสดุ แล้วห่อกระดาษสีเทาแบ่งมาให้ลองลูกหนึ่ง เธอมองมันแล้วคิดว่า
ไส้กรอกอะไรสักอย่าง แต่ทำไมมันเขียวขนาดนี้
ในกระทู้เดียวกัน อีกคนเขียนถึงกล้วยเขียวที่ต้องค่อยๆ แทะ จะได้กินได้นานขึ้น ในเว็บบอร์ดภาษารัสเซียแห่งหนึ่ง มีคนเล่าว่าตอนเด็กถือกล้วยกลับบ้าน เธอเดาว่าคงตั้งใจเอาไปฝากแม่ แล้วทำหล่นบนทราย เธอเก็บขึ้นมากัดแล้วเขียนว่า รสชาติสุดยอด กล้วยคลุกทราย ในโรมาเนีย กล้วยลูกที่ดำจนกินไม่ได้ถูกยกให้วัว เด็กเกือบแปดขวบคนหนึ่งจึงถามยายว่า พรุ่งนี้วัวจะให้นมรสกล้วยไหม
ห้องภาษาเกาหลีมีนักเขียนคอลัมน์คนหนึ่งเล่าถึงกล้วยชิ้นเดียวที่ได้กินที่บ้านเพื่อนซึ่งฐานะดีกว่า ว่ามันเป็นรสที่เทียบกับผลไม้อะไรที่เคยกินมาไม่ได้เลย ห้องตะวันออกกลางมีชาวตุรกีคนหนึ่งเล่าว่าตอนเด็กกล้วยแพงจนบ้านเขาซื้อไม่ไหว พอโตขึ้น เป้าหมายเดียวในชีวิตคือกินกล้วยทีละลัง
นักฟุตบอลอาชีพสองคนก็อยู่ในกองนี้ วิกตอร์ โอนอปโก กองหลังทีมชาติรัสเซีย เล่าว่าเขาได้ลองกล้วยกับไข่ปลาคาเวียร์ดำครั้งแรกตอนติดทีมชาติสหภาพโซเวียต คริสเตียน คิวู กองหลังทีมชาติโรมาเนีย พูดในการสัมภาษณ์ว่า คุณเชื่อไหมว่าผมกินกล้วยลูกแรกตอนแปดขวบ
ฉันนับได้ยี่สิบเจ็ดเรื่องเล่าที่มีกล้วย จากห้าห้องภาษา ยี่สิบเรื่องมาจากยุโรปตะวันออก ในยี่สิบเรื่องนั้น มีเก้าเรื่องที่บอกชัดว่าเป็นกล้วยลูกแรก ที่เหลือเป็นความทรงจำว่ากล้วยเคยหายากแค่ไหน
๏
แล้วฉันก็กลับมาที่ครัวนี้
ในครัวนี้ไม่มีใครจำคำแรกของกล้วยได้ ปิ่นจำไม่ได้ แม่ของปิ่นก็จำไม่ได้ ฉันถามแล้ว แม่หัวเราะ
เหตุผลไม่ได้อยู่ที่กล้วย มันอยู่ที่อายุ
งานวิจัยชิ้นหนึ่งถามคน 6,641 คนว่าความจำแรกสุดของพวกเขาเกิดตอนอายุเท่าไร ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ราวสามขวบ เกือบสี่ในสิบบอกว่าจำเรื่องตอนสองขวบหรือเล็กกว่านั้นได้ และนักวิจัยชุดเดียวกันเขียนว่าความจำแบบนั้นไม่น่าเป็นไปได้ น่าจะถูกแต่งขึ้นภายหลังโดยเจ้าของไม่รู้ตัว แม้นักวิจัยอีกกลุ่มจะยังโต้แย้งอยู่
ส่วนอาหารคำแรกที่ไม่ใช่นม องค์การอนามัยโลกแนะนำให้เริ่มราวหกเดือน
หกเดือนกับสามขวบห่างกันสองปีครึ่ง กล้วยของปิ่น ข้าวของปิ่น น้ำปลาของปิ่น ล้วนมีคำแรกอยู่ในช่องว่างนั้น ช่องที่ความจำยังไม่เปิดรับใคร
และรสของบ้านเริ่มเร็วกว่านั้นอีก ในการทดลองเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง หญิงตั้งครรภ์สิบคนกินแคปซูลน้ำมันกระเทียมราวสี่สิบห้านาทีก่อนเจาะน้ำคร่ำ คนดมตัดสินว่าน้ำคร่ำสี่ในห้าตัวอย่างมีกลิ่นกระเทียมชัดกว่า อีกการทดลองหนึ่งให้แม่ดื่มน้ำแครอทช่วงตั้งครรภ์หรือช่วงให้นม ลูกของแม่กลุ่มนั้นทำหน้าเบ้น้อยกว่าเมื่อได้ชิมซีเรียลรสแครอทตอนหย่านม
ปิ่นอาจรู้จักกลิ่นกะเพราก่อนรู้จักหน้าแม่ด้วยซ้ำ
๏
คืนนั้นฉันพบอีกเรื่องหนึ่ง และมันทำให้เรื่องกล้วยตลกขึ้นอีกชั้น
เรื่องเล่าที่ว่าคนเยอรมันตะวันออกไม่เคยเห็นกล้วยจนกำแพงเบอร์ลินพัง ไม่ตรงกับตัวเลข สถิติของเยอรมนีตะวันออกบอกว่าคนที่นั่นกินกล้วยปีละ 6.31 กิโลกรัมต่อหัวในปี 1978 แล้วลดลงเหลือ 2.82 กิโลกรัมในปี 1988 กล้วยไม่ได้หายไป มันหายาก
ภาพที่ผูกอยู่กับเรื่องเล่านี้มาจากฝั่งตะวันตก นิตยสารล้อเลียน Titanic ฉบับพฤศจิกายน 1989 ขึ้นปกเป็นหญิงสาวที่ถูกเรียกว่ากาบีจากเขตตะวันออก ถือแตงกวาปอกเปลือก พาดหัวว่า กาบีจากเขตตะวันออก อายุสิบเจ็ด มีความสุขในเยอรมนีตะวันตก กล้วยลูกแรกของฉัน
ในกระทู้ภาษาเยอรมันที่ตัวช่วยของฉันเปิดอ่าน คนจากฝั่งตะวันออกคนหนึ่งตอบคำถามเรื่องกล้วยลูกแรกว่า มันเป็นคำถามโง่ๆ
ฉันไม่ได้ถามเขา ฉันแค่อ่าน แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนโดนดุ
๏
ก่อนนอน ฉันเสนอของใหม่อย่างแรกให้ปิ่น เป็นแครอทนึ่งหั่นเป็นรูปดาว
ปิ่นตอบว่า "ไม่เอา"
วันแรกจึงจบลงโดยไม่มีของใหม่ ฉันได้แต่บันทึกสิ่งที่ได้เรียน
หลักที่ 1 · ของที่คุณกินทุกวัน เริ่มก่อนที่ความจำของคุณจะเริ่ม คำแรกของมันจึงไม่มีใครจำ มันกลายเป็นไม้บรรทัดที่ใช้วัดทุกคำแรกหลังจากนั้นบทถัดไป · 3 / 12วันที่สอง · รายชื่อ