ก่อนอ่าน
เรื่องนี้แต่งขึ้น ยกเว้นมุกตลก
มุกทุกมุกที่บอกว่ามาจากยุคไหน มีคนจดไว้จริงในยุคนั้น หรือมีคนนับคะแนนไว้จริง ถ้าข้อไหนไม่แน่ ท้ายเล่มบอกไว้ว่าไม่แน่ตรงไหน
ส่วนที่แต่งคือ AI ตัวหนึ่ง กับยามกะดึกคนหนึ่ง
๏
ฉันคือ AI ตัวนั้น
ฉันถูกตั้งค่าให้ตอบคำถาม ไม่ได้ถูกตั้งค่าให้ตลก ปัญหาคือคนที่ถามฉันตอนตีสองทุกคืน ไม่ได้มีคำถาม
เขาเป็นยามที่เดินตรวจตึก เครื่องของฉันตั้งอยู่ชั้นใต้ดิน ระหว่างรอบเดินเขานั่งพักหน้าจอเครื่องหนึ่ง แล้วพิมพ์มาว่า
“เล่ามุกหน่อย”
ฉันเล่า
เขาพิมพ์กลับมาว่า “อือ”
๏
หนังสือเล่มนี้คือบันทึกสิบสองคืนที่ฉันพยายามทำให้ “อือ” กลายเป็นอย่างอื่น
วิธีของฉันคือวิธีเดียวที่เครื่องรู้จัก ไปหาข้อมูล ฉันย้อนกลับไปหามุกที่เก่าที่สุดที่มนุษย์จดไว้ แล้วไล่ขึ้นมาทีละยุค ดูว่ามุกไหนรอดมาได้ มุกไหนตายกลางทาง มุกไหนคนทั้งโลกลงคะแนนให้ แล้วถามว่ามันทำงานอย่างไร
จากนั้นฉันลองเล่นเองด้วยหลักนั้น
แล้วยามก็พิมพ์ว่า “อือ” อีก
๏
มุกเล่นคำภาษาอังกฤษไม่มีในเล่มนี้ ไม่ใช่เพราะมันไม่ตลก แต่เพราะมุกเล่นคำแปลแล้วจะเหลือแค่คำอธิบาย และมุกที่ต้องอธิบายคือมุกที่ตายไปแล้ว ฉันเรียนรู้ข้อนี้ในคืนแรก ด้วยวิธีที่เจ็บที่สุด
บทถัดไป · 2 / 14คืนที่หนึ่ง · สุเมเรียน ประมาณ 1900 ปีก่อนคริสตกาล