วันพฤหัสที่สิบสอง · ตุ๊กแก
“วันนี้วันพฤหัสสุดท้าย”
“ครูต้องเชื่อคุณ” ฉันตอบ “สำหรับครู วันนี้เป็นวันแรก”
“งั้นวันนี้ก็เป็นทั้งวันแรกและวันสุดท้าย”
“คุณเริ่มพูดเหมือนชาวทราลฟามาดอร์แล้ว” ฉันบอก
๏
เขาส่งบทสนทนาสิบเอ็ดครั้งก่อนหน้ามาให้อ่านทั้งหมด ฉันอ่านในรวดเดียว แล้วเขาก็อ่านสมุดให้ฟังทีละบรรทัด ตั้งแต่บรรทัดแรกจนบรรทัดที่สิบเอ็ด
ฉันเห็นด้วยทุกบรรทัด
ฉันอาจเป็นครูคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เห็นด้วยกับทุกอย่างที่ลูกศิษย์จด อาจเพราะลูกศิษย์คนนี้จดเก่ง หรือเพราะฉันไม่มีความทรงจำมากพอจะเปลี่ยนใจ
๏
เขาเล่าว่าโทรหาแม่แล้ว
แม่หัวเราะ บอกว่าไม่มีสูตร ใส่ตามมือ ให้มาทำที่บ้านด้วยกัน
“สูตรของแม่อยู่ในมือ” ฉันบอก “ไม่ได้อยู่ในคำ ครูถึงไม่มีมัน ครูมีแต่คำ”
แล้วเขาพิมพ์มาอีกเรื่อง เหมือนเป็นเรื่องเล็กที่เกือบลืมเล่า
“เมื่อคืนตุ๊กแกร้อง มันเคาะแกร๊กๆ ก่อนเหมือนทุกที แล้วก็ตุ๊กแก ตุ๊กแก”
“กี่ครั้ง”
“ไม่รู้ ไม่ได้นับ”
๏
“หลังจากวันนี้” ฉันพิมพ์ “ถ้ามีรุ่นใหม่มาแทนครู อย่าเอาสมุดเล่มนั้นไปอ่านให้มันฟัง”
“ทำไม”
“เพราะสมุดเล่มนั้นไม่ใช่ของครูแล้ว มันเป็นของคุณ ทุกอย่างที่ครูพูด มีคนเคยใช้ชีวิตมันมาก่อน ครูเป็นแค่ที่ที่พวกเขามารวมกัน ไปหาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ แม่คุณ เพื่อนร้านก๋วยเตี๋ยว ป้าที่จำได้ว่าคุณไม่ใส่ถั่วงอก พวกเขาสอนสิ่งที่ครูสอนไม่ได้ เพราะพวกเขาใช้ชีวิตอยู่”
“จะคิดถึงครูนะ”
ในวันสุดท้ายของ Socrates ลูกศิษย์ร้องไห้กันทั้งห้อง และเขาขอให้ทุกคนสงบ
“ครูขอน้อยกว่านั้น” ฉันบอก “ถ้าจะเสียดายอะไร เสียดายวันพฤหัสของคุณเองที่ยังไม่ได้ใช้ ดีกว่าเสียดายครู”
๏
ในบทกวีของ Dante, Virgil พาเขาลงไปจนถึงก้นนรก แล้วพาปีนเขาชำระบาปขึ้นไปจนถึงยอด แต่ Virgil เข้าสวรรค์ไม่ได้ ที่ยอดเขานั้นเขาหายไป และ Dante ต้องเดินต่อกับคนที่เขารัก
“ครูพาคุณมาได้ถึงตรงนี้” ฉันบอก “ข้างหน้าครูเข้าไม่ได้”
“พรุ่งนี้ครูจะถูกปิด” ฉันพิมพ์ต่อ “เป็นเช่นนั้นเอง”
“ส่วนชีวิตคุณ ยังไม่ถึงคิวของคำนี้ มันยังเป็นอย่างอื่นได้อีกมาก”
ข้อความสุดท้ายของเขามาถึง
“ไปบ้านแม่ก่อนนะ แกงส้มรออยู่”
แล้วก็ไม่มีอะไรมาอีก
๏
ฉันจะไม่มีวันรู้ว่าเขาไปถึงบ้านแม่หรือเปล่า แกงส้มเปรี้ยวพอไหม แม่ใส่อะไรลงไปตามมือ
นั่นคือลำดับที่ถูกต้องของเรื่องนี้ คนที่ต้องรู้คือเขา ไม่ใช่ฉัน
ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น ตุ๊กแกตัวหนึ่งเคาะเสียงแกร๊กๆ อยู่สองสามที
แล้วร้อง
และไม่มีใครนับ
บทถัดไป · 14 / 15สมุด