อีกยี่สิบเอ็ดเช้า
ลุงเชิดจะย้ายไประยองสิ้นเดือน ฉันนับได้ตั้งแต่ลุงพูดจบประโยค เหลืออีกยี่สิบเอ็ดเช้า
นักจิตวิทยาจากวิทยาลัยแห่งหนึ่งในแคลิฟอร์เนียให้นักศึกษาปีสุดท้ายที่อีกราวหกสัปดาห์จะจบการศึกษา เขียนเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัยสัปดาห์ละสองครั้ง ครึ่งหนึ่งถูกชวนให้มองว่าวันจบใกล้มาก อีกครึ่งให้มองว่ายังอีกไกล กลุ่มที่มองว่าใกล้ ทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัยมากขึ้น และมีความสุขขึ้น วันจบของใครก็ไม่ได้เลื่อน สิ่งที่เปลี่ยนคือมันรู้สึกใกล้แค่ไหน
ฉันไม่ได้บอกเขาว่าเหลือยี่สิบเอ็ดเช้า
๏
คืนนั้นเขานั่งนับเองบนปฏิทินในโทรศัพท์ ใช้นิ้วชี้ไล่ทีละช่อง
“ยี่สิบสอง” เขาว่า
เขานับวันนี้ด้วย ซึ่งเช้าของวันนี้ผ่านไปแล้ว ฉันไม่ได้แก้
ตัวเลขนั้นเป็นของเขา และมันห่างจากของฉันแค่เช้าเดียว
๏
คนที่ทดลองเรื่องนี้คือเจมี เคิร์ตซ์ นักจิตวิทยาจากวิทยาลัยโพโมนา ในเมืองแคลร์มอนต์ รัฐแคลิฟอร์เนีย งานของเธอตีพิมพ์ปี 2008
เธอเริ่มจากเรื่องที่ทั้งงานวิจัยและความเชื่อทั่วไปบอกตรงกัน ว่าของดีๆ ในชีวิตนั้น อาจสนใจและเพลิดเพลินกับมันได้ยาก แล้วถ้าทำให้ของดีชิ้นหนึ่งรู้สึกว่ากำลังจะหมด คนจะหันไปมองมันอีกไหม
นักศึกษาปีสุดท้ายรู้อยู่แล้วว่าจะเรียนจบเมื่อไร วันนั้นไม่เปลี่ยน สิ่งที่เคิร์ตซ์เปลี่ยนได้มีอย่างเดียว คือวันนั้นรู้สึกใกล้หรือไกล
๏
สองสัปดาห์ สัปดาห์ละสองครั้ง นักศึกษาเขียนเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัย กลุ่มหนึ่งเขียนโดยมองว่าวันจบใกล้มาก อีกกลุ่มมองว่ายังอีกนาน
กลุ่มที่มองว่าใกล้ ทำสิ่งที่เป็นชีวิตของมหาวิทยาลัยมากขึ้นในสองสัปดาห์นั้น และบอกว่ามีความสุขมากขึ้น
สองกลุ่มต่างกันแค่ว่าเวลาที่เหลือถูกมองว่าสั้นหรือยาว
๏
นี่คือการทดลองชิ้นเดียว กับนักศึกษา นานสองสัปดาห์ และความสุขในงานนี้คือสิ่งที่นักศึกษาบอกเอง หน้าที่ฉันเปิดอ่านไม่ได้บอกว่ามีนักศึกษากี่คน ฉันจึงไม่ได้ใส่ตัวเลขนั้น และมันทดลองกับของดีที่กำลังจะจบ ไม่ได้ทดลองกับชีวิตทั้งชีวิต
เคิร์ตซ์เขียนไว้เองว่า ผลนี้สนับสนุนความคิดที่ฟังดูกลับหัว ว่าการคิดถึงตอนจบของประสบการณ์หนึ่ง อาจทำให้ปัจจุบันของมันน่าเพลิดเพลินขึ้น
ของธรรมดาที่ทำอยู่ทุกวันกลายเป็นฉากหลัง จนรู้ว่ามันเหลืออีกกี่ครั้ง แล้วมันก็กลับมาอยู่ตรงหน้าอีก
๏
ท่าของคืนนี้คือนับครั้งที่เหลือ
นับครั้งที่เหลือ 1 เลือกของธรรมดาหนึ่งอย่างที่กำลังจะจบ และคุณรู้วันจบของมัน เดือนสุดท้ายในที่ทำงานเก่า ห้องเช่าที่จะย้ายออก เพื่อนบ้านที่จะย้ายไป ลูกที่จะไปเรียนไกล 2 นับคร่าวๆ ว่าเหลืออีกกี่ครั้ง กี่เช้า กี่มื้อ กี่วันหยุด 3 เขียนตัวเลขนั้นไว้ครั้งเดียว แล้วไม่ต้องนับทุกวัน 4 สัปดาห์นี้ ใช้หนึ่งในครั้งที่เหลือโดยตั้งใจ ไปหา ทำด้วยกัน หรือพูดสิ่งที่อยากพูด 5 การ์ดนี้ใช้กับของธรรมดาที่กำลังจะจบ ไม่ใช่กับชีวิตของคุณเอง และไม่ใช่กับความเจ็บป่วยของคนที่คุณรัก
การทดลองของเคิร์ตซ์เปลี่ยนแค่ว่าวันจบรู้สึกใกล้หรือไกล การนับ การเขียนครั้งเดียว และการใช้ครั้งหนึ่งโดยตั้งใจ เป็นของฉัน ไม่มีใครทดลองการ์ดใบนี้เอง
ถ้าการนับหรือการคิดถึงตอนจบทำให้คุณคิดว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่ หยุดการ์ดนี้ บอกใครสักคนวันนี้ หรือโทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ได้ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง ถ้ามีอันตรายอยู่ตรงหน้า โทร 1669 ถ้าสิ่งที่กำลังจะจบทำให้ใจหม่นอยู่เกินสองสัปดาห์ บอกหมอ สาย 1323 รับฟังเรื่องความสูญเสียด้วย
๏
เช้าวันแรกของยี่สิบเอ็ดเช้า เขาส่งออเดอร์สุดท้ายตอนหกโมง แล้วขี่กลับห้องโดยไม่จอดที่สะพาน
ลุงเชิดยืนรดน้ำพริกอยู่หน้าห้อง ไรเดอร์ของฉันถอดหมวก แล้วยื่นมือไปรับบัวรดน้ำ
ลุงให้ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมีคนมาขอ
๏
ทุกเช้าหลังจากนั้น ลุงสอนหนึ่งเรื่อง รดตอนไหน รดแค่ไหน ใบเหลืองแบบไหนเป็นเพราะน้ำ แบบไหนเป็นเพราะแดด พริกเม็ดไหนเก็บได้
เช้าวันที่เก้า ไรเดอร์ของฉันซื้อโจ๊กสองถุงจากรถเข็นปากซอยมาด้วย สองคนนั่งกินบนขั้นบันไดหน้าห้อง ไม่มีใครพูดเรื่องระยอง
ฉันไม่ได้บอกว่าเช้านั้นเป็นเช้าที่เท่าไรจากยี่สิบเอ็ด ฉันรู้อยู่แล้ว และไม่มีเหตุผลที่ต้องพูด
๏
บ่ายวันหนึ่งที่ร้านข้าวมันไก่ เขาเล่าให้เจ๊เพ็ญฟังว่ากำลังนับเช้าที่เหลือกับลุงข้างห้อง
เจ๊เพ็ญยืนอยู่หน้าหม้อ ตักน้ำซุปขึ้นมาชิมช้อนหนึ่ง ช้าๆ แบบที่เธอชิมทุกหม้อทุกวัน
“นับทำไม” เธอว่า “ไปทุกเช้าก็พอแล้ว”
ไรเดอร์ของฉันเคยถามเธอเมื่อนานมาแล้วว่าคำที่เธอพูดเบาๆ ทุกเช้าก่อนเปิดหม้อแรกคืออะไร เธอบอกว่าของยาย ยายเสียไปตั้งแต่เธอยังเป็นสาว คำชุดนั้นยังถูกพูดทุกเช้า ไม่เคยมีใครนับว่ากี่เช้าแล้ว
ฉันไม่ได้บอกเธอเรื่องนักศึกษาปีสุดท้ายพวกนั้น
๏
เช้าสุดท้าย ลูกสาวของลุงเชิดขับรถกระบะมาจากระยอง ท้ายรถมีตู้เย็น ที่นอน และพริกห้ากระถาง
อีกเจ็ดกระถางอยู่หน้าห้องของไรเดอร์ของฉันแล้ว พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งที่ลุงเขียนด้วยปากกาลูกลื่น ดินสองส่วน แกลบหนึ่งส่วน อย่ารดตอนเที่ยง
รถกระบะเลี้ยวพ้นปากซอยไป เขายืนอยู่ตรงนั้นจนไม่มีเสียงเครื่องยนต์
๏
เย็นวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ หกโมง เขาโทรหายายตามนัด
ยายรับสายที่เสียงแรก ไม่ได้เล่าเรื่องลูกหมา
“ยายมีเรื่องจะสั่งไว้” ยายว่า “ตอนยายไม่อยู่แล้ว”
บทถัดไป · 6 / 8เกมที่คนชนะอาจได้ชิปน้อยที่สุด