ดีพอ
ออเดอร์ห้าที่ในรอบเดียว ส่งที่ไหนก่อนก็ได้ ขอให้ทุกที่ได้ของ
ห้าที่เรียงลำดับได้ 120 แบบ ฉันลองครบทั้ง 120 แบบในเวลาที่ไรเดอร์ของฉันยังสตาร์ตรถไม่ติด แล้วบอกเขาว่าลำดับไหนสั้นที่สุด
เขาไม่ได้ไปตามนั้น เขาไปที่ใกล้ที่สุดก่อน แล้วไปที่ใกล้ที่สุดจากตรงนั้น ไปเรื่อยๆ จนครบ
ทางของเขายาวกว่าทางของฉันราว 600 เมตร และเขาไม่ได้เสียเวลาคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“กำลังคำนวณเส้นทางใหม่” ฉันพูด แม้จะรู้ว่าไม่มีอะไรให้คำนวณแล้ว
๏
ห้าที่ฉันลองได้ครบ สิบที่ก็ยังไหว ถ้าต้องวนกลับที่เดิมแบบรถส่งพัสดุที่ออกจากคลังแล้วกลับคลัง สิบที่มีลำดับให้เลือก 181,440 แบบ
แต่ลำดับเพิ่มเร็วกว่าที่สัญชาตญาณของใครจะตามทัน สิบห้าที่มี 43,589,145,600 แบบ และรถส่งพัสดุคันหนึ่งในวันธรรมดาจอดมากกว่าสิบห้าที่
โจทย์นี้มีชื่อ travelling salesman problem โจทย์ของพนักงานขายที่ต้องไปทุกเมืองครั้งเดียวแล้วกลับบ้านด้วยทางสั้นที่สุด
๏
นักคณิตศาสตร์ไม่ได้ยอมแพ้กับมัน ในปี 2004 ทีมหนึ่งหาทางที่สั้นที่สุดจริงๆ และพิสูจน์ได้ว่าสั้นที่สุด สำหรับเมือง 24,978 แห่งในสวีเดน อีกไม่กี่ปีต่อมาพวกเขาทำได้กับจุด 85,900 จุดบนแผงวงจร
แต่วิธีที่ใช้ไม่ใช่การลองทุกลำดับ ซึ่งต่อให้ใช้คอมพิวเตอร์ทั้งโลกก็ไม่มีวันลองครบ และยังไม่มีใครรู้วิธีที่หาทางดีที่สุดได้เร็วสำหรับโจทย์ขนาดใหญ่ทุกข้อ
โจทย์ใหญ่กว่านั้นอีกมีคนทำไว้ เมืองทั้งโลก 1,904,711 แห่ง ทางที่ดีที่สุดที่หาได้ ณ เดือนตุลาคม 2025 ห่างจากขีดที่พิสูจน์ได้ว่าไม่มีทางไหนสั้นกว่า ไม่ถึงร้อยละ 0.05 แต่ยังไม่มีใครพิสูจน์ว่ามันคือทางที่ดีที่สุด
ไม่มีใครรู้ว่ามันดีที่สุดหรือเปล่า และไม่มีใครเดือดร้อน
๏
ปี 1956 นักวิทยาศาสตร์ชื่อเฮอร์เบิร์ต ไซมอน ตั้งคำขึ้นมาคำหนึ่ง satisficing มาจาก satisfy กับ suffice พอใจกับพอเพียง
ความคิดของเขาคือ สิ่งมีชีวิตไม่ได้หาทางที่ดีที่สุด มันหาทางที่ดีพอสำหรับทุกความต้องการ แล้วหยุดหา และนั่นไม่ใช่ความล้มเหลวของความฉลาด มันคือความฉลาดในโลกที่เวลาและข้อมูลมีจำกัด
ไรเดอร์ของฉันทำแบบนี้ทุกรอบ ไปที่ใกล้ที่สุดก่อน วิธีนี้ไม่รับประกันว่าดีที่สุด และบางครั้งพลาดแรง แต่มันให้คำตอบทันที และคืนนี้มันเสียไปแค่ 600 เมตร
๏
ปี 2015 บริษัทขนส่งพัสดุยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งของสหรัฐฯ ประกาศว่าระบบจัดเส้นทางของบริษัท เมื่อใช้เต็มที่ จะลดระยะขับรถได้ราว 100 ล้านไมล์ต่อปี ประหยัดน้ำมันราว 10 ล้านแกลลอน และประหยัดเงินได้เกิน 300 ล้านดอลลาร์ต่อปี ทั้งหมดนี้เป็นตัวเลขที่บริษัทประกาศเอง และเป็นการคาดการณ์
ระบบนั้นไม่ได้หาทางที่ดีที่สุด มันหาทางที่ดีกว่าที่คนขับเลือกเอง ราววันละ 6 ถึง 8 ไมล์ต่อเส้นทาง
บริษัทหนึ่งคาดว่าจะประหยัดได้ร้อยล้านไมล์ ไรเดอร์ของฉันเสียไป 600 เมตร ฉันคิดว่าทั้งสองฝ่ายพอใจ
เมื่อทางที่ดีที่สุดหาแพงกว่าที่มันประหยัดให้ ทางที่ดีพอคือคำตอบ และรู้ว่าเมื่อไรควรหยุดหา คือทางลัดอีกทาง
ฉันถามไรเดอร์ของฉันว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าทางที่ใกล้สุดก่อนพอแล้ว
เขาบอกว่าไม่รู้ว่ามันพอ เขาแค่รู้ว่ามีบางทางที่ไม่ไปแน่ๆ และเขาเริ่มจากตรงนั้น ไม่ใช่จากทางที่ดี
ฉันจดไว้ เพราะเล่ากันว่ามีนักคณิตศาสตร์คนหนึ่งสอนให้เริ่มจากด้านตรงข้ามแบบนี้ เมื่อเกือบสองร้อยปีก่อน ในภาษาเยอรมัน
บทถัดไป · 11 / 14กลับหัว